บทที่ 6 บทที่ 6

“รบกวนด้วยนะครับ” ตบท้ายคำพูดปกรณ์ก็ยิ้มเก๋ให้ชลธิชาอีกครั้ง

           “ได้ค่ะ”

            “อีกสักพักอาหารคงนำมาเสิร์ฟ ผมไม่กวนคุณชลลี่แล้ว ขอให้ทานอาหารอย่างอร่อยนะครับ” ปกรณ์เอ่ยบอกก่อนจะลุกออกไป ซึ่งพอดีกับอาหารที่ชลธิชาสั่งไปเริ่มนำมาเสิร์ฟพอดี ชลธิชามองนามบัตรของปกรณ์ยิ้มๆ พลิกไปมาอย่างสนใจ แต่พอนึกถึงงานพรุ่งนี้ชลธิชาก็แทบทานอะไรไม่ลงไปเลยทีเดียว เพราะขืนยังเสนองานไม่ผ่านอีก มีหวังอดได้โบนัสปลายปีแน่ 

           “ผมยังไม่ชอบงานชิ้นนี้” นี่คือประโยคเพียงประโยคเดียวของคนตัดสินงานที่ดังก้องอยู่ในความคิดของปิยะพงษ์กับฐิติพร ซึ่งทั้งคู่เข้าไปเสนองานเพียงครึ่งชั่วโมงก็ต้องกลับออกมานั่งในรถ มองงานในมือซึ่งคิดว่าครั้งนี้มันต้องผ่านแน่ๆ แล้วเชียว ปิยะพงษ์หยิบขวดน้ำขึ้นดื่มดับกระหาย ไม่เข้าใจว่างานที่ต้องนำมาเสนอครั้งนี้มันผิดพลาดตรงไหนกัน แก้งานก็แล้ว ทำอะไรก็แล้วทุกอย่าง

           “กลับบริษัทเถอะโอม กลับไปแก้งานให้เรียบร้อย”

           “แก้อะไรอีกล่ะพี่แป้ง แค่นี้โอมก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว” ปิยะพงษ์นั่งหัวเสีย เพราะงานนี้ชลธิชาอุตส่าห์วางใจให้เขากับฐิติพรเป็นคนรับผิดชอบ แต่งานมันกลับออกมาแบบนี้ แก้แล้วแก้อีกก็ยังไม่ผ่านสักที

           “เขาบอกว่างานครั้งนี้ไม่ชอบรูปแบบของเวที มันกินพื้นที่ของห้องจัดงานไปเกินครึ่ง คงกลัวว่าห้องจะจุแขกได้ไม่หมดล่ะมั้ง” ฐิติพรเอ่ยขึ้น แต่จะว่าไปการเสนองานครั้งแรกผู้ชายคนที่แย้งวันนี้ไม่ได้เข้ามาฟังด้วยนี่นา เธอจำได้ว่าเสนองานครั้งแรกไปกับผู้จัดการแผนกผลิตภัณฑ์ และเห็นว่าต้องปรับแก้เวทีใหญ่มันใหญ่ อลังการงานสร้างจะได้นำเสนอผลิตภัณฑ์ได้เยอะๆ ทุกคนภายในงานจะได้เห็นกันอย่างทั่วถึง

พอมาวันนี้ผู้จัดการคนนั้นไม่ได้เข้าร่วมประชุมกลับมีผู้ชายหน้าตาดุๆ มานั่งฟังแทน แต่ทุกคนกลับไม่ยอมแนะนำว่าเขาเป็นใคร พอเธอกับปิยะพงษ์เข้าไปภายในห้องเขาก็ให้พรีเซ้นต์งานทันที ผลสุดท้ายก็ไม่ผ่าน แถมให้โจทย์ยากกลับมาแก้งานอีก แต่ละคนต้องการไม่เหมือนกัน เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแบบนี้เมื่อไหร่มันจะหาข้อสรุปได้ คิดแล้วฐิติพรก็ถอนหายใจ

           “คนเยอะขนาดนั้นทำไมไม่ไปเปิดงานที่สนามราชมังคลาไปเลย ใหญ่ดี” ปิยะพงษ์เอ่ยกระทบกระเทียบทำเอาฐิติพรยิ้ม

           “โอม นั่นลูกค้านะ กลับไปแก้งานที่บริษัทก่อนแล้วกัน แค่รูปแบบเวทีกับฉากหลังเท่านั้นเอง” ฐิติพรแตะไหล่ปิยะพงษ์เบาๆ ก่อนจะขับรถออกไปจากลานจอดรถของบริษัทยักษ์ใหญ่

           “ครับ” ทั้งคู่กลับออกจากบริษัทอิศวีร์พรสกุลซึ่งอยู่บนถนนสีลม ถนนที่เต็มไปด้วยธุรกิจชั้นนำแต่ก็แสนวุ่นวายด้วย กว่าจะขับรถไปยังบริษัทออแกไนที่คนทั้งคู่ทำงานซึ่งมันตั้งอยู่บนถนนรัชดาก็เสียเวลาเป็นชั่วโมง

           ฐิติพรกับปิยะพงษ์เดินเข้ามาภายในแผนก ก่อนที่ปิยะพงษ์จะส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ชลธิชา เพียงแค่นี้เธอก็รู้แล้วว่าทั้งคู่คงเสนองานไม่ผ่าน แต่ก็อยากรู้ว่าเพราะอะไรจะเอามาแก้ไขอีก นี่ก็ปาไปสามครั้งแล้วจนเธอหงุดหงิด

           “ฝ่ายนั้นคอมเม้นท์มาว่ายังไงบ้าง?”

           “เวทีใหญ่ไป ฉากหลังไม่สวยพอ แสงไม่ชอบเพราะมันตัดกับตัวสินค้า” ฐิติพรเป็นคนเอ่ยบอกส่วนปิยะพงษ์ได้แต่ยืนก้มหน้านิ่ง

           “เหรอ แต่โอมบอกพี่เองไม่ใช่หรือว่าเรื่องเวที เรื่องฉากหลัง ฝ่ายนั้นเป็นคนเสนอมาเองว่าต้องการให้เราปรับเพิ่มไป แต่ทำไมครั้งนี้บอกให้เราแก้”

           “คนที่เข้าประชุมครั้งนี้มันคนละคนกับวันนั้นน่ะพี่ลี่” ปิยะพงษ์เป็นคนเอ่ยบอกก่อนจะลากเก้าอี้เข้ามานั่งหน้าโต๊ะชลธิชา

           “คนประชุมคนละคนกันแบบนี้ก็แย่น่ะสิ คนหนึ่งพูดอย่างอีกคนพูดอย่าง บริษัทใหญ่เสียเปล่า ไม่ปรึกษากันเลยหรือไง คนทำงานอย่างเราก็แก้งานกันตายพอดี” ใช่ว่าชลธิชาจะไม่เคยเจองานที่ต้องปรับแก้ แต่ครั้งนี้มันดูจะมากไปหน่อย

           “นั่นสิ บริษัทก็ใหญ่โต แต่คนที่มาฟังผมกับพี่ฐิติพรพรีเซ้นต์งานวันนี้ท่าทางตำแหน่งจะใหญ่ เพราะเขาคอมเม้นท์คำเดียวคนอื่นเงียบหมด ไม่โต้ตอบสักคน” ปิยะพงษ์ทำท่าคิด

           “หน้าตาก็ดีแต่แววตาน่ากลัวชะมัด” ฐิติพรเอ่ยเสริมขึ้นอีกคน แม้ครั้งแรกที่พบเธอเขาจะสะดุดตากับใบหน้าอันหล่อเหลานั้น แต่พอสบตาแล้วเธอกลับเปลี่ยนความคิด ขออยู่ห่างๆ ยิ่งดี 

“ไม่ให้น่ากลัวก็คงแปลก เพราะเขาทำงานอยู่ในวงการน้ำเมาอันดับหนึ่งของประเทศนะ ศัตรูในวงการธุรกิจและส่วนตัวออกจะเยอะแยะไป”

“ผมก็ว่างั้นแหละ เหมือนเป็นเจ้าพ่อมาเฟียเลยบริษัทนี้ ถอนตัวทันไหมพี่ลี่”

“ท่าทางจะยากโอม เอางานมาแก้ก่อนแล้วกัน คืนนี้คงต้องอยู่กันดึกหน่อย” ชลธิชาตัดบทไป คำพูดเพียงแค่นี้ทั้งฐิติพรและปิยะพงษ์ก็พอจะรู้ว่าต้องอยู่แก้งานโดยมีชลธิชาคอยช่วยอีกแรง ชลธิชามองทั้งคู่แล้วก็เหนื่อยแทน แต่ถึงจะยากแค่ไหนแต่มันก็ต้องทำให้ได้ เพราะเป็นงานที่แผนกเธอรับผิดชอบมาและกว่าจะได้งานนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จะให้มาถอยตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มก็เสียชื่อชลธิชาหมด