บทที่ 87 บทที่ 87

“ไม่ ต้องเป็นแก้วคนเดียวเท่านั้น” ปกรณ์เอ่ยเสียงหนักแน่น แม้ตอนนี้จะยังไม่มั่นใจเต็มร้อยว่ารักอารยาแต่ต่อจากนี้มันคงเป็นรัก ก่อนจะสบตาหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแน่วแน่ว่าสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงและรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก

“แต่พี่กรณ์ไม่ได้ระ...รักแก้ว” อารยายังคงก้มหน้าก้มตาพูด แม้ดี...