บทที่ 10 Chapter 10 อย่าดิ้น
ตกเย็น....
เดียน่า..
หลังจากทีี่พวกเราทำจิตอาสากันเสร็จก็ต่างฝ่ายต่างไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อมาร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ เห็นว่าผู้ใหญ่บ้านกับคณะครูและนักเรียนเขาจะมาแสดงโชว์อะไรให้ดูก็ไม่รู้พร้อมกับเลี้ยงมื้อค่ำสุดพิเศษด้วย
"พื้นทรายอาบน้ำที่ไหน"
ฉันเอ่ยถามพื้นทรายเสียงใส เธอหันมามองหน้าฉันก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา
"จะไปอาบที่ลำธาร ไม่ใช่ซิจะไปเล่นน้ำที่น้ำตกก่อนแล้วค่อยมาอาบที่ห้องน้ำ ไปกันนะเดียน่าไปเล่นน้ำกัน ^^"
ฉันที่กำลังจะถูกพื้นทรายลากไปตามทางก็รั้งมือไว้ก่อน ชอบจริงๆนะเนี้ยเล่นน้ำเนี้ย ส่วนฉันก็ชอบแต่ไม่กล้าลงเพราะว่ายน้ำไม่แข็งพอกลัวตัวเองจะเป็นภาระคนอื่นนั้นแหละ
"อ่าๆ เอาชุดแปปหนึ่ง"
ฉันหยิบชุดเปลี่ยนไปอีกหนึ่งชุดก่อนจะเดินตามพื้นทรายไป เธอคงเห็นว่าฉันเดินช้าไปก็เลยเดินมาจับมือฉันแล้วพาวิ่งไปเลย
"มาเร็วๆเดียน่า"
"ใจเย็นๆซิพื้นทราย วิ่งแบบนี้เดียน่าหายใจไม่ทันนะ!"
ฉันเหนื่อยแทบหายใจหอบ ไม่สงสารคนไม่ค่อยมีแรงอย่างฉันเลยซักนิด
"เนี้ยบอกให้ออกกำลังกายบ้าง ไปวิ่งกับพื้นทรายซิตอนเย็นอ่ะ ไปมะๆ"
"ปั่นจักรยานยังพอไหว ถ้าวิ่งขอบายนะ แหะๆ"
ฉันยิ้มแห้งๆก่อนจะเดินตามแรงลากไป วิ่งอย่างนั้นเหรอ กลัวว่าตัวเองจะเป็นลมล้มพับไปก่อนนะสิ ^^
"มาพอดีเลยพื้นทรายของพี่ธาม :)"
"พี่ธามจ๋ามานานยัง"
"เมื่อกี้เองเลย รอไอ้พื้นดินมันขอมาด้วย :)"
ฉันหันไปมองพื้นดินที่ไม่คิดว่าจะมาเล่นน้ำกับเขาด้วย ตั้งแต่ตื่นมานอนเช้าเราสองคนก็แยกย้ายกันไปต่างคนต่างทำงานยังไม่ได้คุยกันอีกเลย แต่เขาดีขึ้นเยอะเลยนะไม่ดุฉันเหมือนก่อนด้วย
"มาทำไมก็ไม่รู้ไอ้ตัววุ่นวาย!!"
พื้นทรายชี้หน้าพี่ชายของตัวเองก่อนจะกอดเอวธามแน่น สองพี่น้องนี่ชอบทะเลาะกันจริงๆ เห้อ
"แหม่! ใครกันแน่ที่เหมาะกับคำนี้ ยัยตัววุ่นวาย ยัยพื้นทรายจอมวุ่นวาย!!"
"ไอ้พื้นดิน เดะๆ"
"พอแล้วน่า ไหนใครจะเล่นน้ำคะ :)"
ธามเอ่ยเสียงหวานพื้นทรายถึงกับยิ้มอารมณ์ดีทันทีเลิกสนใจพื้นดินที่เบะปากใส่อย่างหมั่นไส้ พื้นทรายกระโดดลงน้ำทันทีก่อนจะว่ายไปมาอย่างสนุกสนาน
"เดียน่าลงมาเร็วๆ"
"คือน้ำมันลึกอ่ะตรงนั้น เดียน่าว่ายน้ำไม่แข็ง"
ฉันเอ่ยออกไปเสียงใสก่อนจะนั่งลงข้างๆริมขอบมือเล็กแหวกน้ำไปมาอย่างสนุกสนาน
"พื้นดินจ๋าาาาาา ^.^"
"โอ๊ย ขนลุก! อย่ามาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น"
"น้อยๆหน่อย หรือจะให้เรียกไอ้เหมือนเดิม"
"เออๆว่ามาต้องการอะไร"
"พาเดียน่าลงมาเล่นน้ำกับพื้นทรายหน่อย เมื่อวานก็ไม่ได้ลงลืมไปว่ามันลึกเดียน่าว่ายไม่ถึง"
พื้นดินปฎิเสธอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะก้มกดโทรศัพท์ต่อ ฉันทำหน้าสลดลงเล็กน้อย นึกว่าเขาจะดีกับฉันแล้วซะอีก สุดท้ายก็ยังเกลียดฉันเหมือนเดิมสินะ
"ไม่เอาอ่ะอยากเล่นก็ดูแลตัวเองซิ"
"เอ่อไม่เป็นไรจ๊ะพื้นทราย เดียน่าเล่นตรงริมน้ำเนี้ยแหละ พื้นทรายเล่นเถอะ"
ฉันเอ่ยออกไปอย่างไม่เป็นอะไร เดี๋ยวพื้นดินได้โกรธฉันอีก ทีนี้หละแย่แน่ๆ
"ไม่ได้ ! พื้นดินมานี่หน่อยพื้นทรายจะมีอะไรจะคุยด้วย"
"มีอะไร?"
"แสบเอ้ย!! จะเอาไงว่ามา!!"
ฉันหันไปมองพื้นดินที่ตะโกนออกมาอย่่างตกใจ ฉันมองธามที่ยักไหล่อย่างไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
"ชิ! เอาไงว่ามา"
"พาเดียน่ามาลงน้ำเร็ว พื้นทรายเหงาพี่ธามก็ไม่ยอมลงมาเล่น เซง!"
ฉันได้ยินว่าพื้นทรายให้พื้นดินพาฉันไปลงน้ำ แต่ฉันไม่อยากลงนะไม่อยากบังคับเขา พื้นดินลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาทางฉันเหมือนจะมาลากฉันลงน้ำ ฉันรีบส่ายหน้าทันที
"อ๊ะ! พื้นดินเดียน่าไม่ลงนะ!"
"ลงไป!!"
ตู้มมมมมมมมม
"ชะ..ช่วยด้วย!!"
ฉันตะโกนออกไปก่อนจะพยายามที่จะว่ายน้ำให้ทรงตัวอยู่ แต่ด้วยความที่ว่ายน้ำลำบากอยู่แล้วจึงทำให้ฉันแทบจะจมลงไป เขาก็เล่นอุ้มฉันโยนลงมาแบบนั้นไม่สงสารฉันเลยซักนิด
ตู้มมมมมมมมม
หมับ!!'
"โตมาได้ยังไงเนี่ยว่ายน้ำไม่เป็นซักที"
เขากระโดดตามฉันลงมาก่อนจะโอบรอบเอวฉันไว้เพื่อให้ฉันทรงตัวได้และหายใจสะดวก
"พะ..พื้นดิน เดียน่ากลัว"
ฉันกอดแขนเขาแน่น เราสองคนมองสบตากันไม่มีใครพูดอะไร ฉันหายใจอย่างเหนื่อยหอบถ้าเขาไม่ตามลงมาฉันคงตายไปแล้ว
"พื้นทราย แค่กๆ อย่าซิ"
พื้นทรายที่อยู่ตรงข้ามพวกเขาสาดน้ำเข้ามาจนฉันแทบจะสำลักน้ำ
"ฮ่าๆๆๆ เดียน่าทำหน้าตลกชะมัด นี่แน่ๆๆ"
ฉันสาดน้ำกลับไปเช่นกัน เวลานี้กลายเป็นว่าเกิดสงครามกลางน้ำกัน ฉันสาดใส่พื้นทรายพื้นทรายสาดใส่ฉันซะงั้น
"นี่แน่ๆ พื้นทรายคนขี้แกล้ง!!"
"ฮ่าๆๆๆ แรงเยอะชะมัด "
"อย่าดิ้นแรงเดียน่าก้อนหินมันเยอะ!"
"ขอโทษค่ะ"
ฉันหยุดดิ้นก่อนจะค่อยๆสาดเล็กๆ ยิ่งฉันใช้แรงเยอะเขายิ่งต้องเหนื่อยเป็นพิเศษ ฉันก็ลืมไปว่าเขากำลังอุ้มฉันอยู่
"อย่ามาดื้อเหมือนยัยพื้นทรายเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย จะเล่นก็เล่นดีๆขยับไปมาดีดเท้าแบบนั้นถ้าโดนก้อนหินจะทำยังไง!!"
ฉันหน้าสลดลงทันที โดนดุอีกแล้วแต่การดุครั้งนี้มันเหมือนเป็นการดุด้วยความเป็นห่วงมากกว่านะฉันสัมผัสมันได้
"เดียน่าไม่ดิ้นแล้วค่ะ"
"ก็ดีว่าง่ายๆหน่อย"
"พื้นทรายหนูระวังก้อนหินด้วยนะ"
ธามตะโกนบอกพื้นทรายที่ตอนนี้เดินไปมาอยู่ภายในน้ำ
"ไม่มีก้อนหินค่ะพี่ธาม"
"มีซิพี่มองตรงนี้ยังเห็นเลย"
"อ๊ะ!! จะ.. เจ็บ!!"
ตอนนี้พื้นทรายเหมือนว่าจะเหยียบอะไรซักอย่างหนึ่ง เธอล้มลงไปก่อนจะตะเกียดตะกายเหมือนปวดเท้าทรงตัวไม่ไหว
"พื้นทราย!!"
ฉันกำลังจะเดินไปช่วยแต่ลืมไปว่าตัวเองว่่ายน้ำไม่เป็นและที่สำคัญพื้นดินก็กำลังอุ้มฉันอยู่เช่นกันแต่ยังดีที่ธามโดดลงไปก่อนแล้วพื้นดินเลยอุ้มฉันต่อแล้วค่อยๆพาฉันขึ้นฝั่ง
"อย่าดิ้นเดียน่า"
เขาเอ็ดฉันเสียงเบาก่อนจะพาฉันขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัย
"พี่ธาม..."
"แสบเอ้ย! พี่เตือนแล้วไม่ฟังทำไมดื้อแบบนี้ แล้วทำให้ตัวเองเจ็บตัวแบบนี้คราวหลังพี่จะไม่ตามใจแล้วนะ!!!!"
ฉันขึ้นมาบนฝั่งก่อนพยายามจะช่วยพื้นทรายที่ตอนนี้ธามกำลังอุ้มขึ้นมา พอธามอุ้มพื้นทรายมาวางกับพื้นฉันก็มองเห็นแผลของพื้นทรายที่มีเลือดออกมากพอสมควร
"เป็นยังไงบ้างพื้นทราย เดียน่าไปหายามาให้ล้างแผลนะ เดียน่าพกมาด้วย"
ฉันมองแผลแล้วคิดว่าตัวเองนั้นพกยามาด้วย
"เดี๋ยวไปด้วย พื้นทรายรออยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวจะไปเอาน้ำสะอาดมาให้ด้วย"
พื้นดินเอ่ยขึ้นก่อนจะลากแขนฉันให้เดินตามเขาไป เราสองคนมาถึงที่เต้นท์ ฉันหยิบกระเป๋ายาออกมาส่วนพื้นดินเขาไปเตรียมน้ำดื่มสะอาดแล้วก็ของอย่างอื่น
"ได้ยังเดียน่า"
"ได้แล้วค่ะ ไปกันเถอะ"
"อืม เดินช้าๆก็ได้ไม่ต้องรีบขนาดนั้น ยิ่งไม่แข็งแรงอยู่เดี๋ยวเป็นลมล้มไปอีก"
เขาจับมือฉันไว้ก่อนจะค่อยๆพาฉันเดินไปตามทาง ฉันมองมือเขาที่จับมือฉันไว้สลับกับใบหน้าของเขาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เวลานี้เขาทำไมถึงน่ารักจังเนี้ย ^///^
