บทที่ 5 Chapter 5 หวง?

เดียน่า...

ฉันเดินตามพื้นดินไปยังร้านขายชาบู เป็นร้านโปรดเขาเลยเมื่อก่อนมากินด้วยกันบ่อยมาก เขาชอบทานปลาหมึกยัดไส้ กุ้งสุกๆ แล้วก็เบคอน

"สวัสดีค่ะ สองที่นะคะ"

"ครับ"

ฉันกำลังจะนั่งลงเขาโอบรอบเอวฉันไว้ก่อนจะย้ายฉันไปนั่งชิดขอบ คือที่เรามาทานมันเป็นที่นั่งแบบหมุนๆ เขาชอบแบบนี้มากกว่า ขี้เกียจสั่งเองอะไรผ่านเขาก็หยิบ พื้นดินเขาเคยบอกแบบนั้นอ่ะและตอนนี้ฉันกลัวว่าเขาจะรำคาญที่จะต้องนั่งใกล้คนอื่น ยิ่งคนข้างๆเป็นผู้ชายฉันกลัวเขาจะรำคาญก็เลยจะนั่งแต่กลับกันเขาผลักให้ฉันไปนั่งชิดขอบและเขาไปนั่งลงแทนที่ที่ฉันจะนั่ง

"พื้นดินจะไม่รำคาญเขาใช่มั้ยคะ"

ฉันเอ่ยถามใช้คำว่ากระซิบดีกว่า เขาไม่ตอบแต่มองอาหารตรงหน้าที่เลื่อนๆมาแล้วเขาหยิบหมูให้ฉัน

"อ่ะ หมูสามชั้น"

"ขอบคุณค่ะ ^^"

ฉันยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ บางมุมเขาก็ดีกับฉันอย่างคาดไม่ถึง ไม่ต้องแปลกใจหรอกนะว่าทำไมฉันถึงตัดใจจากเขาไม่ได้สักทีก็เพราะแบบนี้แหละ

"สงสารผอมอย่างกับไม่เสียบผี เธอรู้จักข้าวป่ะ"

"เดียน่าทานเยอะมากเลยนะ แต่มันแค่ไม่อ้วนเฉยๆหรอก"

"งั้นเธอควรถ่ายพยาธิบ้างอ่ะ"

"ใครเขาพูดเรื่องถ่ายพยาธิตอนกินข้าวกันเล่า"

ฉันเอ่ยยิ้มๆ เขาหันซ้ายหันขวาก่อนจะยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยนานๆเขาจะยิ้มที น่ารักจัง ^^

"ยิ้มอะไรนักหนา กินไปสิ"

"นี่ กุ้งของพื้นดินเดียน่าลวกให้แล้ว อ่ะนี่ก็ปลาหมึกยัดไส้ นี่ยาลดกรดเผื่อพื้นดินกินเยอะจะท้องอืด ^^"

ฉันเตรียมมาทุกอย่างถึงแม้ว่าจะได้อยู่กับเขาหรือไม่ แต่ว่ามันชินไปแล้ว ฉันพกไว้ติดตัวตลอดเพราะเมื่อก่อนเขาชอบท้องอืดอาหารไม่ย่อยเวลาทานเยอะ หลังๆไปไหนเขาจะไม่ทานเยอะยกเว้นกินชาบู เขาจะกินจนจุกไปเลย

"ความจำดีเนาะ"

"ถ้าเกี่ยวกับพื้นดินเดียน่าจำได้ทุกเรื่อง "

ฉันเอ่ยออกไปเสียงอ่อยก่อนจะหันไปคีบหมึกยัดไส้ให้เขาอีก เขาเงียบไม่พูดอะไรก้มหน้าก้มตากินหมึกยัดไส้ที่ฉันคีบให้ เราสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก

"อ่อ ดินจิตอาสาครบยัง"

"ยัง ขาดอีกนิดหน่อย"

"อืม"

ฉันพยายามแล้วนะที่จะชวนเขาคุย ตอนนี้เหมือนเขาจะอารมณ์ดีๆ ฉันก็อยากจะได้คุยกับเขาบ้างถ้าร้ายคือไม่อยากจะใกล้เลย

"เธอไปจิตอาสา?"

"หา"

"หมายถึงว่าเธอไป?"

"อื้ม ไปสิ จริงๆขาดนิดเดียวแต่ว่าเพื่อนๆชวนไปก็เลยไป อีกอย่างไปทำจิตอาสาน่าสนุกจะตาย"

ฉันเอ่ยไปยิ้มไปกินไปอย่างเอร็ดอร่อย วันนี้ฉันขอมีความสุขซักวันเถอะนะขอแค่วันนี้ก็ยังดี :)

"อืม เธอกินบ้างสิทำไมเธอกินน้อย"

"เดียน่าอิ่มแล้ว"

"มื้อนี้ฉันจ่าย ขอให้มันคุ้มหัวละ799บาทหน่อย กินไปแค่100เดียวมันไม่คุ้ม"

ฉันมองอาหารตรงหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กินอีกคืออ้วกแล้วอ่ะ

"กิน!"

"คือว่า"

"กิน!"

ฉันหันไปมองกุ้งตรงหน้าก่อนจะยัดเข้าปากไป เอาเถอะยาลดกรดยังเหลือ เอาเป็นว่าเดี๋ยวค่อยไปย่อยนะ ><

ตู๊ดดดดดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นฉันหยิบมันขึ้นมาดูมันเป็นเบอร์ของคนที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ ใครกันนะ ฉันกดรับสายแล้วกรอกเสียงทักทายไปตามสาย

"สวัสดีค่ะ"

(เดียน่าโก้เองนะ)

"อ่อ โก้ๆ ว่าไงเอ๋ยโทรหาเดียน่าทำไม"

พอฉันเอ่ยว่าโก้แค่นั้นแหละ พื้นดินหันขวับมามองหน้าฉันอย่างไม่พอใจทันที ฉันยิ้มแห้งๆก่อนจะรอฟังว่าปลายสายจะพูดอะไร

(อยู่ไหนพรุ่งนี้เข้ามหาลัยรึเปล่า คือพอดีว่าเราหาหนังสือที่เดียน่าบอกไม่เจอ อยากรบกวนมาหาที่ห้องสมุดพรุ่งนี้หน่อย สะดวกมั้ย?)

"ห้องสมุดพรุ่งนี้เหรอ เดียน่าไม่มีเรียนนะแต่ถ้าโก้จะให้เดียน่าช่วยหาก็ดะ..."

"พรุ่งนี้เธอต้องไปตัดชุดแต่งงานกับฉัน ไม่ว่าง!!"

เขาดึงหูโทรศัพท์ฉันออกก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงต่ำ ฉันเกาหัวอย่างงงๆ คุณป๊าไม่ได้บอกเลยนะว่าให้ตัดชุด และก่อนที่จะมาคุณแม่บอกว่าจะให้ช่างไปหาที่บ้านเอง

"แต่คุณแม่บอกว่าช่างตัดชุดจะไปหาเดียน่าที่บ้านเอง"

"มามี้เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าให้ไปตัดที่ร้านจะได้ไปเลือกแบบด้วย เดี๋ยวนี้เธอไม่เชื่อที่ฉันพูด?"

ฉันเงียบลงทันทีก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เชื่อก็เชื่อแล้วกัน ฉันยกหูขึ้นก่อนจะเอ่ยพูดกับคนปลายสาย

"โก้ พรุ่งนี้เดียน่าไม่ว่างจ๊ะ ไว้ไปหาให้นะถ้าเจอแล้วจะเอาให้"

(อ่า งั้นก็ได้ไม่เป็นอะไร งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เราจะลองไปหาก่อน ถ้าได้จะโทรศัพท์ไปบอก ถ้าไม่ได้ยังไงรบกวนด้วยนะ)

"ได้จ๊ะ "

ฉันกดวางสายก่อนจะเงยขึ้นสบตากับพื้นดิน เขามองฉันเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง

"ดินอิ่มแล้วเหรอคะ"

"ทำไมไอ้โก้ต้องโทรมา"

"เขาจะให้ช่วยหาหนังสือนะ พอดีว่าเดียน่าเอาไปคืนห้องสมุดก่อนแล้วเขาไปหาไม่เจอก็เลยขอให้ช่วย"

"มันไม่รู้จักบรรณารักษ์เหรอ? "

ฉันส่ายหน้ายิ้มแห้งๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่ค้นในคอมพิวเตอร์หรือว่าถามเจ้าหน้าที่เอา แต่เลือกที่จะมาขอความช่วยเหลือจากฉันแทน

"ไม่รู้ค่ะ"

"มันคงจะจีบเธอสินะ อย่าบอกว่าไม่รู้"

ฉันส่ายหน้าอีกรอบ ไม่รู้สิว่าใครมาจีบบ้าง คือไม่ได้สนใจไงผู้ชายรอบข้างที่พยายามจะเข้าหาฉันแต่ละคนบางคนแสดงออกเกินจนฉันรู้ แต่ว่าฉันไม่สนใจแค่นั้นแหละ

"เธอกำลังจะแต่งงานมีสามีเป็นตัวเป็นตน ยังกล้าไปอ่อยผู้ชายคนอื่นอีกเหรอ"

"เมื่อวานดินบอกให้เดียน่าไปแก้ตัวกับคุณป๊าอยู่เลยว่าไม่อยากแต่งมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด"

"ฉันพูดตอนไหน?"

"ก็ เอ่อ ก็....."

ฉันเงียบไปอย่างเถียงไม่ออก เขาก็ไม่ได้พูดไงแต่พูดว่าไม่อยากแต่งกับฉันแต่ว่าไม่ได้พูดว่าให้ฉันไปยกเลิกงานแต่ง

"เอาเป็นว่าฉันไม่ได้พูด และตอนนี้เราสองคนกำลังจะแต่งงานกรุณาทำหน้าที่เมียที่ดีหน่อย :)"

ฉันหน้าแดงเห่อร้อนขึ้นมาทันที นะ..หน้าที่เมียอย่างนั้นเหรอ .. ต้องทำยังไงบ้างอ่ะฉันก็ไม่เคยทำด้วย >///<

"เขินเหรอ?"

"ปะ..เปล่าค่ะ พื้นดินกินให้หมดสิเดียน่าอิ่มอยากเดินย่อยแล้ว"

"จำไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิไปอ่อยผู้ชายคนไหนทั้งนั้นหลังจากนี้ เอาโทรศัพท์มา!"

ฉันส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้กับเขา และตอนนี้เขาเข้าไปในโซเชียลของฉันทั้งไลน์ ไอจี และอินสตาแกรม ส่องทุกช่องทางแม้กระทั่งแชท

"นนทวัทเป็นใคร?"

"ไม่รู้จักค่ะ"

"ไม่รู้จักได้ยังไง เธอยังไปคุยกับมันอยู่เธอกำลังโกหก..."

"อ่อ พ่อค้าขายหนังสือที่เดียน่าชอบอ่าน เขาทักมาบอกว่ามีหนังสือตอนใหม่มานะ เดียน่าก็เลยกดสั่งซื้อไม่เชื่อดินลองกดดูสิ"

เขากดเข้าไปดูก่อนจะเหลือบสายตามองฉันเล็กน้อย

"แล้วไป "

"ดินกำลังทำเหมือนเป็นแฟนเดียน่าเลยนะ เหมือนว่าดินกำลังหวงเดียน่าเลย เดียน่าชอบนะ ^^"

เขาถึงกับหน้าตึงก่อนจะส่งโทรศัพท์มาคืนให้กับฉันทันที แล้วรีบลุกขึ้นอย่างหน้างอเดินไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์โดยไม่รอฉันเลย

"อ่าวดินอ่า รอเดียน่าด้วย"

"ดินนนนนนนนนน"