บทที่ 105 105

“ผมเปล่านะครับ ผมแค่พูดความจริงเท่านั้นเอง”

“ยอมตาโลฟเถอะหนูริน แด็ดขี้เกียจได้ยินคนมาร้องไห้บ่นว่าเมียไม่ยอมมีลูกให้ กลัวแพ้พี่ชายกับลูกแพรทุกวัน”

“ผมเปล่าร้องไห้สักหน่อยแด็ด” โลฟเอ่ยกับบิดา เขาเคยร้องไห้ที่ไหนกัน

รรินยิ้มแห้งๆ ให้ทุกคน ก่อนจะหันหน้าไปมองสามีตัวเองที่ทำหน้าตาเหมือนเป็นผู้ชนะในเก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ