บทที่ 7 7

7

“คำตอบสั้นๆ ตอนนี้กูเบื่อผู้หญิงทุกคนและห้ามถามกูเรื่องนี้อีก”

คำพูดตรงๆ ของณภัทรทำให้ดุจลดาใจแป้ว เธอหลงรักชายหนุ่มคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเห็น แต่เธอยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก

“เป็นไปได้เหรอวะไอ้คาสโนว่าที่มักถูกผู้หญิงตามล่าอย่างมึงจะมีความรู้สึกแบบนี้ด้วย กูไม่อยากจะเชื่อ” ณดนย์พลางมองเพื่อนอย่างกังขา

ดาราหนุ่มไม่ได้รู้สึกอิจฉาเพื่อนเลยแม้แต่น้อยที่เวลาไปไหนด้วยกัน แล้วผู้หญิงมักแสดงความสนใจในตัวเพื่อนมากกว่าตัวเขา ที่เป็นดารานายแบบอันดับต้นๆ ของเมืองไทยเสียอีก

“ใครจะเป็นข่าวกับผู้หญิงทุกวันเหมือนมึงล่ะ”

ณดนย์มักจะเป็นข่าวกับเพื่อนดาราด้วยกันบ้างสาวนอกวงการบ้าง ซึ่งเป็นเรื่องปกติของสังคมโลกมายา ที่ถ้าใครยังมีข่าวออกมาแสดงว่ายังไม่ถูกลืม

“เป็นข่าวมันถือเป็นเรื่องปกติของดาราอย่างกู แต่มึงถึงไม่มีข่าวกูก็ไม่เคยเห็นมึงขาดผู้หญิงสักที” เพราะแม้แต่นางเอกที่เคยร่วมแสดงละครกับเขาบางคนก็เคยเป็นคู่นอนของผู้เป็นเพื่อน

หลังจากได้ต่อปากต่อคำกับเพื่อนสนิทก็ทำให้อารมณ์ของณภัทรดีขึ้น ชายหนุ่มนั่งจิบไหมไทยด้วยความรื่นรมย์ผิดกับก่อนหน้านี้เหมือนเป็นคนละคน ส่วนณธกรนั่งคุยกับดุจลดาที่ดุไม่ค่อยมีสมาธินัก เพราะมัวแต่มองมายังณภัทรเป็นระยะ

“เออ...ไอ้แพท เมื่อไหร่มึงจะยอมใจอ่อนกลับเข้าบ้านเสียที กูกับไอ้ป๊อปแวะไปทีไรแม่กับย่าถามถึงมึงทุกครั้ง กูไม่อยากโกหกยิ่งเห็นแม่มึงร้องไห้กูยิ่งรู้สึกแย่”

จู่ๆ ดาราหนุ่มก็พูดโพล่งเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ เพราะนับตั้งแต่ผู้เป็นเพื่อนกลับมาจากเมืองนอกอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมกลับเข้าบ้านเสียที แม้ว่าเขาและณธกรจะพากันอ้อนวอนเพื่อให้เจ้าตัวยอมใจอ่อน เพราะเห็นว่าเวลาก็ผ่านล่วงเลยมาหลายปี สมควรจะลืมเรื่องเก่าๆ ได้แล้วแต่เพื่อนของเขาคนนี้ก็ใจแข็งนัก

“แม้แต่พ่อมึงกูก็รู้ว่าท่านคิดถึงมึงเพียงแต่ไม่พูดออกมาเท่านั้น” ที่ณดนย์พูดออกมาแบบนี้เพราะเขากับณธกรมักจะแวะไปบ้านของผู้เป็นเพื่อนเสมอเมื่อมีเวลาว่าง

“กูเห็นด้วยกับไอ้ดนย์ ถามจริงๆ เหอะ มึงยังไม่หายโกรธพ่อมึงอีกเหรอ มึงเองก็คิดถึงท่าน ไม่งั้นมึงไม่ให้พวกกูไปคอยดูแลหรอกไอ้แพท” ณธกรเอ่ยอย่างอ่อนใจในการเป็นคนปากกับใจไม่ตรงกันของเพื่อน

““ไอ้ป๊อปมันแวะไปดูแลน้องสาวแทนมึงด้วย ไอ้แพท”

ณดนย์อดพูดกระเซ้าณธกรไม่ได้เพราะช่วงหลังรู้มาว่า อีกฝ่ายแอบไปเยี่ยมครอบครัวของณภัทรโดยที่ไม่ได้ชวนเขาไปด้วย คงเพราะมีสิ่งจูงใจคือน้องสาวของผู้เป็นเพื่อนไม่ใช่ใครที่ไหน

“ไอ้ดนย์ มึงนี่พูดมากจริงๆ กูแค่ไปเป็นธุระพาน้องไปโน่นมานี่ด้วยเท่านั้น” ณธกรพูดพลางก็อดหน้าแดงไม่ได้ที่ถูกแซ็วเรื่องนี้ก่อนจะหันไปทางณภัทร “น้องแพรวเองก็บ่นคิดถึงมึงทุกครั้งที่เจอกูนะไอ้แพท”

ณภัทรนั่งจิบไหมไทยไปเรื่อยๆ หูก็ฟังเพื่อนทั้งสองพูดถึงเรื่องตัวเองและครอบครัว ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกใช่ว่าเขาจะไม่คิดถึง แต่เขาเองรู้สึกผิดทุกครั้งเมื่อนึกถึงเรื่องเก่าๆ คงต้องรอให้ความรุ้สึกเหล่านี้เบาบางลงสักหน่อย เขาสัญญาว่าจะกลับไปหาพวกท่านแน่นอน

“กูขอเวลาอีกสักพัก ขอบใจมึงสองคนมากที่คอยดูแลครอบครัวกูเป็นอย่างดี”

ณดนย์กับณธกรนั้นอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เพราะหลังจากตัวเขาเดินไปเมืองนอกครั้งนั้นได้ไม่กี่วันก็ติดต่อกลับมายังทั้งสองคน และเวลาทั้งสองไปเรียนต่อปริญญาโทก็พักอยู่กับเขาที่บ้านนั่นเอง

“มึงอย่าปล่อยให้เวลามันเนิ่นนานเกินไปนะไอ้แพท” ณดนย์ย้ำกับเพื่อนอีกครั้ง

“เออ” ณภัทรตอบสั้นๆ ทว่าหนักแน่นในน้ำเสียง

หลังจากนั้นอีกไม่นานทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับ เพราะที่ผับนี้ยิ่งดึกคนยิ่งเยอะ และส่วนมากเป็นคนดังเกือบทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นพวกดารานักร้องที่มักมารวมตัวกันที่นี่ ตัวณดนย์เองก็เป็นคนมีชื่อเสียง เดี๋ยวคนนั้นแวะมาทักทายคนนี้แวะมาคุยด้วย ทำให้ณภัทรยิ่งรู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะดุจลดายิ่งดึกยิ่งทำตัวน่าเบื่อหน่าย

ยามเช้าตรู่ของบ้านเฟื่องฟ้าหลังงาม อนงค์นางและธราธรถูกลออองค์ปลุกให้ตื่นขึ้นมาใส่บาตร โดยทั้งคู่ยังมีท่าทางง่วงงุนอยู่เพราะเมื่อคืนกว่าจะแยกย้ายกันเข้านอนก็คุยกันจนดึกดื่น ธราธรนั้นมีห้องส่วนตัวอยู่ที่นี่อยู่แล้ว ด้วยมักจะมาค้างเป็นประจำตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

“ไหม เดินหลับตาแบบนี้เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก” คนเป็นพี่สาวถึงกับหัวเราะขำเมื่อเห็นน้องสาวหลับตาเดินอย่างง่วงนอนเต็มที

“เมื่อคืนกว่าไหมจะได้หลับก็ปาเข้าไปตั้งตีสองยังต้องตื่นแต่เช้าอีก” น้องสาวบ่นกระปอดกระแปด

“ก็ใครใช้ให้คุยกันจนดึกจนดื่นขนาดนั้นล่ะ คุณป้าไม่บ่นก็ดีแล้ว” ลออองค์บ่นน้องสาวเบาๆ

“นอกจากนอนดึกเมื่อคืนไหมยังฝันว่าตัวเองถูกงูรัดอีกเหนื่อยแทบตาย” คำพูดของอนงค์นางทำให้ธราธรที่กำลังอยู่ในอาการง่วงงุนอยู่ถึงกับตาสว่างขึ้นมาทันที

“แกฝันแบบนี้จริงๆ เหรอไหมสงสัยจะได้เจอเนื้อคู่แน่เลย ว่าแต่แกกระทืบงูตายเหมือนครั้งก่อนๆ หรือเปล่า” ถามพลางก็รอคำตอบอย่างใจจดจ่อ เพราะจำได้ว่าเวลาผู้เป็นเพื่อนฝันเห็นงูทีไรก็กระทืบงูตายทุกครั้ง

“กระทืบมันได้ที่ไหนล่ะมันรัดฉันจนหายใจแทบไม่ออก ตื่นมายังรู้สึกเจ็บไปหมดทั้งตัวหรือว่าเมื่อคืนพี่แพรถีบไหม” คนฝันหันไปถามพี่สาวอย่างข้องใจ ซึ่งคนถูกถามยังไม่ทันตอบเพราะธราธรลอยหน้าพูดออกมาก่อนว่า

“ฉันว่าคนที่ถีบพี่แพรน่าจะเป็นแกมากกว่านะนังไหม”

“แต่ฉันว่าคนที่จะโดนถีบคนต่อไปน่าจะเป็นแกนะ” อนงค์นางตอบทันควัน

ลออองค์ฟังน้องสาวกับเพื่อนเถียงกันแล้วก็อดขำไม่ได้ เถียงกันขัดคอกันแบบนี้แต่ทั้งสองก็รักกันมาก มีอะไรช่วยเหลือกันมาตลอด

“แล้วพี่แพรจะให้ธรส่งคนมาช่วยตัดหญ้าให้วันไหนดี” ธราธรถามอย่างมีน้ำใจ

“วันอาทิตย์ก็ได้จ้ะขอบใจธรมากเลยนะ”

ธราธรมักส่งคนสวนที่บ้านมาช่วยตัดหญ้าและช่วยดูแลต้นไม้ให้เป็นประจำ เพราะเห็นว่าที่นี่มีแต่ผู้หญิงซึ่งคนของเขาไว้ใจได้ทุกคน แม้กระทั่งเด็กช่วยทำงานบ้านสองคนที่บ้านเพื่อน เขาก็เป็นคนจัดการเอามาจากที่บ้าน