บทที่ 49 ไม่แคร์กันเลย

เด็กชายสถิตคุณเริ่มเบะปากเตรียมจะงอแง จนพี่เลี้ยงต้องรีบวางชามข้าวในมือ แล้วอุ้มร่างป้อมๆ เดินตรงไปส่งให้กับผู้หญิงร่างเพรียวระหงคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน หญิงสาวเรียวแขนขลาวเนียนยื่นมารับร่างเด็กชายไปอุ้มไว้ สุดเขตพยายามเพ่งมอง ทว่าเสาปูนต้นใหญ่กลับบดบังใบหน้าของเธอไว้มิดชิด พอดีกับที่ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ