บทที่ 8 ราตรีลวง
“ก็สถานะคนรักไงครับคนดี...” สุดเขตกระซิบตอบเสียงพร่าพร่าชิดใบหู
แต่การกระทำของเขากลับสวนทางกับคำหวาน มือหนาเอื้อมลงต่ำรั้งรูดชุดเดรสตัวสวยให้พ้นไปจากเรือนร่างบางอย่างรวดเร็วและป่าเถื่อน เพียงชั่วพริบตาชุดเดรสเนื้อนุ่มก็หลุดลอยไป ทิ้งไว้เพียงร่างอรชรผิวขาวผ่องนวลตาที่นอนเปลือยเปล่าท้าทายแสงจันทร์สลัว
“พี่กำลังเมา... ภัทรไม่เชื่อหรอกว่าพี่พูดจริง!”
“พี่พูดจริง... เชื่อพี่นะ” ชายหนุ่มพึมพำย้ำ ทว่าความน่าเชื่อถือกลับหมดสิ้นไปนานแล้ว
“ไม่!!!... ภัทรเจ็บแล้วจำ!”
“จะดิ้นไปทำไมหืม... ทำเป็นไม่เคยนอนกับพี่ไปได้!”
คำพูดพล่อยๆ ที่หลุดมาจากปากสุดเขตเพราะความมืดบอดของฤทธิ์สุราทำเอาสิริภัทรช็อกนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า หัวใจของเธอหล่นวูบหายไปในความมืดมิดทันที ‘นี่หรือ... ผู้ชายที่เธอรักและเทิดทูนบูชามาตลอด!’ เขาตราหน้าเธอ ราวกับเธอเป็นผู้หญิงไร้ค่าที่เขาจะย่ำยีเมื่อไหร่ก็ได้
“ออกไปจากบ้านของภัทรเดี๋ยวนี้นะ!” หญิงสาวเค้นแรงทั้งหมดที่มีผลักอกแกร่ง แต่ร่างกายหนั่นแน่นกลับนิ่งสนิทราวกับหินผา
สุดเขตกดทับเนื้อตัวกำยำหนาแน่นลงมาทั้งตัว ไม่เปิดช่องว่างให้เธอได้ดิ้นรนหนี สีหน้าของหญิงสาวฉายแววหวาดหวั่นและหวาดกลัวคนแรงเยอะกว่าอย่างสุดหัวใจ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความสมเพชตัวเอง
“ไปอ่อยพี่ถึงที่เพราะต้องการอยู่แล้ว จะปฏิเสธทำไมกันเล่า” คำพูดตราหน้าอันร้ายกาจยิ่งทำให้สิริภัทรเจ็บช้ำน้ำใจจนเคืองหนัก เธอไม่ใช่คนใจง่ายเช่นเขา ที่จะทำใจยอมมีอะไรด้วยได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องรัก “ถ้าร่านนัก... พี่จะช่วยให้ภัทรหายร่านเอง”
“ไม่!!.. ภัทรไม่ยินยอม! พี่กำลังข่มเหงภัทรนะ!”
“อย่าโกหกตัวเองเลยภัทร... ภัทรต้องการ พี่รู้ว่าภัทรชอบให้พี่ทำแบบนี้”
“ปล่อยภัทรนะคะ... ภัทรขอร้อง...” เสียงหวานสั่นเครือระริกด้วยความหวาดหวั่น สายตาคมเข้มดุดันที่จับจ้องลงมาทำเอาแข้งขาของเธออ่อนแรงไปหมด
“ไม่ต้องกลัวหรอกภัทร คืนนี้ภัทรได้ร้องสมใจแน่” เขาพูดหน้าตาย ทำราวกับเธอกลายเป็นเพียงตุ๊กตาเนื้อนุ่มที่ต้องมารองรับอารมณ์บำเรอความใคร่
“ปล่อยภัทรนะ คนใจร้าย คนป่าเถื่อน คนไร้หัวใจ!” สิริภัทรพยายามบิดข้อมือหนีจนผิวเนื้อเสียดสีเกิดรอยแดงแสบระบม
“อยู่นิ่งๆ สิภัทร พี่อุตส่าห์มามอบความสุขให้ภัทรถึงที่แล้วนะ”
สุดเขตไม่สนใจเสียงตัดพ้อ ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงกับซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมกรุ่นจากผิวกายสาวอย่างหิวกระหาย สิริภัทรกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตระหนก ทว่าสุดท้ายเสียงนั้นก็ถูกกลืนหายกลายเป็นเสียงอู้อี้ในลำคอ เมื่อเรียวปากหนาฉกจูบปิดปากเธออีกหน
หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อมือหนาขยับเอื้อมมากระชากเสื้อเชิ้ตตัวในจนกระดุมขาดกระเด็นหลุดออกจากกัน เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มชูชันขาวสลวยเด่นหราล่อตาในความสลัวรางของแสงจันทร์ที่สาดส่อง
“ไม่เอาแบบนี้... ไอ้คนหื่นกาม!” เธอด่าทออัดอั้นตันใจจนแทบอยากจะกรีดร้องให้บ้านแตก
ทว่าเสียงด่าทอกลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางประท้วงที่สั่นพร่า เมื่อสุดเขตแทรกตัวเข้าตรงกลาง ดึงแยกเรียวขาสลวยเนียนละเอียดออกจนกว้าง แล้วซุกซบใบหน้าลงไปยังเนินเนื้อสาวหอมกรุ่นละมุน ชายหนุ่มตวัดปลายลิ้นร้อนลามเลียหยอกเอินกับสัดส่วนลี้ลับแสนหวานนั้นอย่างแนบชิดสะท้านทรวง
“ไม่เอาพี่เขต... ภัทรยังไม่ได้อาบน้ำเลย...” หญิงสาวบิดกายเร่า พยายามหาข้ออ้างด้วยความอาย
“พี่ไม่ถือ... พี่ชอบกลิ่นของภัทร” ชายหนุ่มพึมพำเสียงพร่าชิดผิวเนื้อนุ่ม
“อ๊ายย! พี่... อื้มมม พอแล้วๆ”
“ขอพี่เถอะนะภัทรจ๋า...”
สิริภัทรใบหน้าแดงจัด ดิ้นเร่าด้วยความเสียวซ่านเกินต้านทาน ทว่าขาแกร่งของเขากดทับขาเธอไว้แน่น สัมผัสจากลิ้นสากช่ำชองที่ลากไล้จุดอ่อนไหวทำให้เธอสูญเสียความเป็นตัวเองไปโดยสิ้นเชิง ใจหนึ่งอยากจะต่อต้าน ร่างกายอยากจะปฏิเสธ แต่ความเสียวซ่านลึกระทึกจากชิวหาร้อนรุ่มของชายหนุ่มกลับขับกล่อมให้เธอเผลอครางกระเส่าอย่างลืมตัว สิริภัทรจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์สวาทที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
ทว่าก่อนที่พายุสวาทจะพัดกระหน่ำถึงขั้นสุดท้าย สำนึกบางอย่างก็ทำให้เธอต้องเอ่ยท้วงด้วยความกังวล
“พี่เขต... ตั้งแต่เลิกกัน ภัทรก็ไม่ได้กินยาคุมแล้วนะ”
“แค่ครั้งสองครั้งไม่ท้องหรอกน่า” เขาตอบปัดอย่างคนเอาแต่ใจ อารมณ์ดิบมืดบอดเกินกว่าจะรับฟัง
“แต่มันไม่ใช่ระยะปลอดภัยนะพี่!”
“อื้อ... ตรงนั้น ไม่นะคะ!”
สิริภัทรเกร็งร่างขดเมื่อโดนลิ้นร้อนของเขาสอดแทรกเข้าหารุกเร้าหนักขึ้น และในนาทีถัดมา นิ้วแกร่งของเขาก็สอดเสียบเข้ามาในช่องทางรักอย่างคุกคาม หญิงสาวส่ายหน้าไปมาด้วยความรัญจวนซาบซ่าน
ใบหน้าของสุดเขตแปรเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นแดงจัด สันกรามหนากัดเข้าหากันแน่นในขณะที่เขาส่งนิ้วร้อนขยับเข้าออกในซอกทางรักอันแสนคับแคบและตึงแน่น หญิงสาวดิ้นพล่าน สิ่งที่เสียดสีกันอยู่ก่อเกิดความเสียวซ่านจับจิตจับใจ ผนังเนื้ออ่อนนุ่มด้านในตอดรัดนิ้วแกร่งที่ฝังเข้าหาเป็นจังหวะระรัว ความเสียวซ่านปนเปกับความเจ็บแปลบทำให้เธอร้องคราง พยายามพาสะโพกหนีแต่ก็หนีไปไหนไม่รอด
ลิ้นหนาของเขาจ้วงเข้าดูดกลืนกินหยาดน้ำหวานจากกลีบผกาสาวแสนสวย สิริภัทรส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมกระจายเต็มหมอน มือบางที่เคยโดนเขารวบมัดตรุมไว้บัดนี้หลุดออกมากำจิกเข้าหากันบนผ้าปูที่นอนด้วยความเสียวซ่านสุดขีด นิ้วเท้าเล็กๆ เกร็งจิกอยู่บนที่นอนกว้าง หญิงสาวหอบหายใจระรัวเมื่อเขาเร่งความเร็วนิ้วจนร่างบางกระตุกกระเส่า ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานใสไหลซึมออกมาจนหมดเนื้อหมดตัว
ชายหนุ่มจ้วงกินหยาดน้ำหวานใสอย่างหิวกระหาย ดูดซับจนเธอแทบเหือดแห้ง ก่อนจะสอดแทรกลิ้นเข้าไปในเนินเนื้อหอมหวานอีกครั้งเพื่อกระตุ้นอารมณ์รักให้พุ่งสูง
