บทที่ 11 ตอนที่11
มันเนิ่นนานจนหญิงสาวตัวอ่อนระทวยคาอกกว้าง ปากร้อนจัดถึงค่อยๆ ละจากกลีบปากแสนหวาน แล้วจ้องสบดวงตาดำขลับคู่สวยซึ่งกำลังลอยเคว้งเหมือนคนยังไม่ได้สติ ชายหนุ่มจึงอดที่จะหยอกเย้าไม่ได้ โดยการก้มลงไปกระซิบใส่ใบหูเล็กเปียกชื้นนั้นเบาๆ
“ไงครับ! ถึงกับไปไม่เป็นเลยหรือไงหนูดาคนเก่ง นี่มันแค่เริ่มต้น”
หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเริ่มรู้สึกตัว รีบออกแรงดันแผงอกแข็งๆ ให้ออกห่าง หากแขนกำยำก็ยังเกี่ยวเอวคอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หน้านวลแดงก่ำไปตลอดใบหูจนถึงลำคอ ขณะที่นัยน์ตาสีสวยกำลังกวาดลงไปจ้องอ้อยอิ่งกับอะไรบางอย่างบนตัวเธอตาปรอย ทำให้อวัสดาอดที่จะก้มลงมองตามไม่ได้ พลันเธอก็ต้องอ้าปากค้างเบิกตาโพลง เพราะตอนนี้ทรวงอกคู่งามของเธอมันกำลังเปลือยเปล่าอยู่ใต้น้ำ เนื่องจากบิกินีตัวน้อยชิ้นบนมันหลุดไปอยู่ในมือใหญ่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้
“กรี๊ดดดด! คนบ้า! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
เธอกรีดร้องออกมาสระแทบแตก พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งตะครุบปิดเนินทรางอวบอิ่มเป็นพัลวัน ส่วนมืออีกข้างก็พยายามไขว่คว้าผ้าชิ้นน้อยในมือหนาซึ่งคนตัวใหญ่ยกหนีขึ้นไปจนสุดแขน แต่ด้วยสถานที่และสภาพของเธอในตอนนี้มันเสียเปรียบเห็นๆ แย่งให้ตายเธอก็ไม่มีวันชนะเขาไปได้หรอก อวัสดาหอบหายใจแรงๆ เมื่อแย่งจนเหนื่อยเขาก็ไม่ยอมคืนให้สักที เธอจึงเปลี่ยนมาจ้องหน้าคนแกล้งตาขุ่นคลั่ก ก่อนจะกัดฟันเอ่ยออกมาน้ำเสียงห้วนสนิท
“คุณจะเอายังไงคีแกร์น แกล้งฉันนี่มันสนุกมากใช่ไหม”
“ถามตัวคุณดูสิ ตอนแกล้งผมคุณสนุกไหมล่ะ” คีแกร์นย้อนเข้าให้
“คุณก็เอาคืนแล้วไง พอใจหรือยังล่ะ จะแกล้งฉันไปถึงไหนคนบ้า!”
ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องสบดวงตากลมโตดำขลับที่กำลังจ้องมองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนั้นอย่างท้าทาย ปากได้รูปกระตุกยิ้มน้อยๆ พร้อมกับส่ายศีรษะช้าๆ ไม่พอยังแกล้งกวาดตาคมๆ ลงไปมองบริเวณที่มือเล็กปิดเอาไว้ซึ่งมันไม่มิดแน่นอน แล้วเอ่ยออกมาเอื่อยๆ
“ยังไม่พอ! ความจริงคุณนี่ก็ซ่อนรูปเหมือนกันนะเนี่ย”
อวัสดาขึงตาขุ่นให้ หน้าก็แดงเอาๆ อย่างอับอายสุดจะกล่าว
“แล้วคุณจะเอายังไง ฉันหนาวจะตายอยู่แล้ว ปล่อยเถอะนะคีแกร์น”
เมื่อตวาดก็แล้ว แหวก็ด้วย และดิ้นจนเหนื่อย เขาก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยสักที อวัสดาจึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงอ่อนลง ขณะที่คีแกร์นก็แอบสงสารคนที่แกล้งรั้งเอาไว้ในอ้อมแขนอยู่เหมือนกัน ซึ่งตอนนี้คนตัวบางเริ่มสะท้านน้อยๆ ปากอิ่มก็ซีดเซียวและสั่นระริกจนเจ้าตัวต้องกัดเอาไว้แน่น แต่ยังหรอก ขอสั่งสอนจอมแสบเอาให้สาสมใจก่อน
“ขอโทษก่อนสิ แล้วผมจะปล่อย”
“ทีคุณยังรังแกกลั่นแกล้งฉันสารพัดไม่เห็นจะขอโทษสักคำเลย”
“ก็คุณน่ะมันแสบนัก ต้องโดนแบบนี้ซะบ้าง จะขอโทษไหม ไม่งั้นก็เป็นนางเงือกมันอยู่แบบนี้แหละ ผมน่ะไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว ทั้งหอมหวานทั้งนุ่มนิ่มไปทั้งตัว ผมชอบ...”
คีแกร์นแกล้งลากเสียงยั่วยวนคนในอ้อมแขน พร้อมกับก้มลงมาหมายจะพิสูจน์ความหอมหวานและความนุ่มนิ่มดังที่ปากพูด แต่มือเล็กก็รีบดันปลายคางครึ้มไรหนวดเอาไว้รวดเร็ว ก่อนเธอจะอุบอิบออกมาเบาๆ น้ำเสียงห้วนเล็กน้อย
“ขอโทษ! พอใจยัง”
คนเอ่ยขอโทษทว่าหน้ายังหงิกงอยืดไม่ออกทำให้คีแกร์นคลี่ยิ้มกว้างอย่างทั้งขำและพอใจไปในคราวเดียวกัน ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจเอ่ยออกมาแต่เธอก็ยอมลงให้มันช่างน่ารัก
“จะปล่อยได้หรือยัง แล้วก็เอาบิกินีของฉันคืนมาด้วย”
“เดี๋ยวผมใส่ให้”
“มะ...ไม่ต้องเลยนะ ฉันใส่ของฉันเองได้”
อวัสดาเบิกตาโต และรีบละล่ำละลักออกมาบอกว่องไว
“ถ้าดื้อก็ไม่ต้องใส่ อยู่มันแบบนี้แหละ ให้มันหนาวตายในสระนี่แหละ”
“อ๊าย! นี่คุณจะแกล้งฉันไปถึงไหนคนบ้า!”
คีแกร์นออกแรงดึงมือเล็กออกจากหน้าอกคู่งาม พร้อมกับจ้องสบดวงตากลมโตดำขลับเขม็งราวกับจะวัดใจ ด้านอวัสดาก็พยายามกอดตัวเองยื้อเอาไว้อย่างไม่ยอม แต่แรงเท่ามดอย่างเธอมีหรือจะไปสู้แรงเท่าช้างอย่างเขาไปได้ เมื่อต้านทานแรงจากมือใหญ่ไม่ไหว เธอจึงโผเข้าไปรวบรัดลำคอแข็งแรงเอาไว้แทน
“คนบ้า! คนโรคจิต!”
คีแกร์นหาได้สนใจเสียงต่อว่าลั่นหูนั้นไม่ เพราะตอนนี้มันมีอะไรที่น่าสนใจกว่าเสียงของคุณเธอเป็นไหนๆ ก็หน้าอกนุ่มๆ กับตัวนิ่มๆ ที่กำลังเบียดมากับแผงอกของเขานี่ไง มันช่างกระตุ้นเลือดในกายให้ไหลเวียนร้อนแรงขึ้นมาฉับพลัน และที่แม่คุณเล่นกอดซะเขาหายใจหายคอแทบไม่ออกเช่นนี้ ก็เพราะคงเกรงว่าเขาจะเห็นอะไรๆ ของคุณเธอนั่นแหละ หารู้ไม่ขณะนี้ถึงไม่เห็นด้วยตาแต่เขาสามารถจินตนาการได้แจ่มแจ้งกว่าเห็นภาพเสียอีก คิดพลางชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มออกมาอย่างขำๆ ก่อนกดเรียวปากลงที่หลังต้นคอขาวๆ ไปหนึ่งที แล้วถึงเอ่ยหยอกเย้าข้างหูเล็กเบาๆ
“คุณกอดซะแน่นแบบนี้ ผมใส่ให้ไม่ถนัด”
“ไม่ต้องมาพูดมากเลยนะ รีบใส่ๆ ซะทีสิ”
คนแกล้งยั่วก็ได้แต่หัวเราะขำเบาๆ หากก็ยอมลงมือใส่บิกินีตัวน้อยให้เธออย่างช้าๆ พอจัดการผูกเชือกด้านหลังให้เสร็จชายหนุ่มก็อ้อยอิ่งผูกตรงลำคอให้ต่ออย่างใจเย็นราวกับจะแกล้ง กว่าเขาจะใส่บิกินีให้เสร็จก็เล่นเอาอวัสดาแทบขาดใจ แถมยังฝังทั้งปากทั้งจมูกมาที่แก้มนุ่มเป็นค่าบริการแต่งตัวให้เสียหนักหน่วงเต็มรัก จนเจ้าของแก้มขาวใสหน้าร้อนไปเป็นแถบ
จากนั้นเขาถึงพาร่างเพรียวบางที่ยังเกาะติดอยู่กับแผงอกราวกับลูกลิงมาส่งจนถึงขอบสระ มือใหญ่ทั้งสองข้างกระชับเข้ากับเอวคอดแล้วยกร่างเล็กขึ้นไปนั่งบนขอบสระราวกับไม่มีน้ำหนัก โดยไม่ต้องไปพึ่งบันไดสระให้เสียเวลา
