บทที่ 9 ตอนที่9
“อ้าว! แล้วไม่ทานของเช้าก่อนล่ะคะ เดี๋ยวมาเรียไปชงกาแฟให้ใหม่”
“ไม่ต้องครับ พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ามีงานด่วน ต้องรีบไป”
บอกกับมาเรียเสร็จเขาก็หันมากระซิบลอดไรฟันด้วยภาษาไทยใส่หูคนยืนก้มหน้าเจื่อนๆ อยู่ที่เดิมด้วยน้ำเสียงเข้มๆ
“แล้วผมจะชำระความทบต้นทบดอกเอาให้ร้องไม่ออกบอกไม่ถูกเลยทีเดียว”
คนถูกคาดโทษถึงกับยืนตัวเกร็งแข็งทื่อ รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับคำขู่นั้นอย่างไรก็บอกไม่ถูก เธอมองตามร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากประตูห้องอาหารไปจนลับตา ก่อนจะได้ยินเสียงบ่นของมาเรียดังลอยมาเข้าหู
“เฮ้อ! คุณคีแกร์นนะคุณคีแกร์น ร้อยวันพันปีทานอาหารออกจะเรียบร้อย แล้ววันนี้เป็นอะไรถึงได้ทานเละซะขนาดนี้เนี่ย มันน่าตีจริงๆ เชียว”
“หนูดาช่วยนะคะมาเรีย”
“อุ๊ย! ไม่ต้องค่ะ มาเรียทำเองได้ คุณหนูทานต่อเถอะนะคะ”
อวัสดายืนมองคุณแม่บ้านใหญ่วุ่นวายอยู่กับการทำความสะอาดโต๊ะด้วยสีหน้าหงอยๆ อย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกและรู้สึกผิดอยู่เป็นกำลัง
ทางด้านคีแกร์นเมื่อก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูได้ก็ถึงกับส่ายศีรษะอย่างปลงๆ ที่ถูกยัยตัวแสบนั่นเล่นงานเอาได้
“แม่ตัวดีแสบสันเข้าไส้จริงๆ”
แต่ก็น่าแปลก ที่เขากลับไม่รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างที่ควรจะเป็นเมื่อโดนแม่คุณโต้ตอบเอาคืนกลับมาเช่นนี้ แล้วไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ชอบแกล้งชอบแหย่ยัยนั่นนัก ยิ่งหน้าตาแตกตื่นของคุณเธอเวลาโดนเขาข่มขู่มันน่ามองน้อยเสียเมื่อไร ทั้งที่เมื่อก่อนเจอหน้ากันทีไรก็คอยแต่จะห้ำหั่นแทบฆ่ากันตายได้อยู่แล้ว หากตอนนี้กลับอยากอยู่ใกล้ อยากจูบปากนุ่มสีสดนั้นทุกครั้งที่เห็นหน้าซึ่งเขารู้ซึ้งมาแล้วว่ามันหอมหวานเพียงใด และยังติดใจอยากจะลิ้มรสไม่รู้เบื่อเลยด้วย
คีแกร์นไม่รู้ว่าความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองขณะนี้มันคืออะไร ความรักงั้นเหรอ เขาคิดว่ามันเร็วไปที่จะใช้คำนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่รู้จักความรู้สึกที่เข้ามาทักทายแบบไม่ทันได้ตั้งตัวนี้ รู้เพียงแต่ว่ามันทำให้เขารู้สึกดีเป็นบ้าอย่างบอกไม่ถูก คิดได้ดังนั้นปากได้รูปก็คลี่ยิ้มน้อยๆ ก่อนชายหนุ่มจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วถึงตัดสินใจขับรถคันโปรดออกไปจากหน้าคฤหาสน์
ช่วงบ่ายจัดๆ สามสาวเพื่อนรักที่สนิทสนมรักใคร่กันมาตั้งแต่สมัยเรียนไฮสกูลก็พากันมานั่งเล่นนอนเล่นอยู่บริเวณด้านหลังคฤหาสน์ ต่างจับจองเก้าอี้นอนเล่นกันคนละตัว บนโต๊ะเล็กข้างเก้าอี้มีทั้งแก้วน้ำหวาน ทั้งถาดผลไม้ ตลอดจนขนมนมเนยที่มาเรียขนเอามากองไว้ให้มากมาย และบริเวณด้านหน้าเป็นสระว่ายน้ำสีฟ้าใสสะอาด
“โอ๊ย…หนังท้องตึงหนังตาก็ชักจะหย่อนแล้วนะเนี่ย”
ที่รักเปรยขึ้นมาดังๆ พลางหงายหลังลงนอนแผ่หลาบนเก้าอี้ พร้อมกับลูบหน้าท้องแบนเรียบของตนเองไปมาแผ่วเบา บอกให้รู้ว่าเธอกำลังอิ่มจัดดังปากพูด
“ฉันว่าถ้ามาอยู่บ้านเธอนานๆ ฉันต้องเป็นตุ่มแน่ๆ เลยยัยที่รัก”
เพื่อนรักจอมแสบสำทับขึ้นมาอีกแรง พลันเจ้าของบ้านสาวก็ฉีกยิ้มกว้างเหมือนนึกอะไรออก ก่อนรีบลุกพรวดขึ้นมานั่ง
“ถ้างั้น...พวกเรามาว่ายน้ำย่อยอาหารกันหน่อยดีกว่านะ”
“ฉันว่ายไม่เป็น ขอนั่งดูพวกเธอแล้วกันนะ” ชาลิญารีบออกตัว
“ไปกันเถอะหนูดา ฉันเพิ่งถอยบิกินีตัวใหม่มาสดๆ ร้อนๆ ฉันจะให้เธอลองใส่เป็นคนแรกเลย”
ว่าแล้วที่รักก็จัดการลากเพื่อนสาวซึ่งยังไม่ทันได้ตั้งตัวตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีสองสาวหุ่นเชฟสะบัดในชุดบิกินีทูพีซตัวน้อยๆ ก็พากันเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด ที่รักสวมชุดแบบนี้ว่ายน้ำอยู่เป็นประจำเธอจึงไม่รู้สึกกระดากอายใดๆ ตรงข้ามกับอีกคนที่นานๆ ใส่ที แถมชุดว่ายน้ำที่มีก็ไม่เซ็กซี่เท่านี้ด้วย ความเก้อเขินจึงบังเกิดเต็มพิกัด
“ที่รัก ฉันว่ามันโป๊ไปหน่อย เปลี่ยนชุดใหม่ดีกว่านะ”
อวัสดาทำหน้าประดักประเดิด พร้อมกับก้มลงมองบิกินีตัวจิ๋วบนตัวด้วยความไม่มั่นใจ ทว่าเจ้าของชุดกลับฉีกยิ้มสวยพลางกวาดตามองร่างอวบอิ่มของเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยเปล่งประกายวับๆ อย่างชื่นชมเปิดเผย บิกินีสีขาวตัวน้อยชิ้นล่างมีเชือกเส้นเล็กๆ ผูกเอวเอาไว้ทั้งสองด้าน ส่วนชิ้นบนมีผ้าสามเหลี่ยมชิ้นน้อยๆ ปิดหน้าอกคู่งามเป็นแบบผูกหลังผูกคอ ทำให้อวัสดาดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจมาก
“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกน่า เซ็กซี่ดีออก แถมตรงนี้ก็มีแค่เธอ ฉัน แล้วก็ยัยเชอร์รี่ เธอจะอายใครกันล่ะหนูดา” ว่าพลางที่รักก็จัดการลากร่างเพื่อนรักตรงไปที่สระทันที
หลังจากนั้นสองสาวก็พากันว่ายน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน กระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่คุณแม่บ้านก็มาเรียกให้คุณหนูของนางไปรับโทรศัพท์
“คุณหนูคะ! แด๊ดกับมัมจะเรียนสายด้วย โทรศัพท์สายในห้องทำงานนะคะ เร็วๆ ด้วยค่ะ แด๊ดกับมัมรออยู่นะคะ”
“ขอบคุณค่ะมาเรีย ไอลิซจะไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ”
ที่รักรีบพาร่างระหงก้าวขึ้นบันไดสระว่ายน้ำ โดยไม่ลืมที่จะหันมาตะโกนบอกเพื่อนไปด้วย
“เธอเล่นไปก่อนนะหนูดา เดี๋ยวฉันมา”
คุณหนูแห่งวิลเลียมเบอร์ลิซรับเสื้อคลุมจากมาเรียมาสวมลวกๆ แล้ววิ่งหายเข้าประตูคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว คุณแม่บ้านใหญ่เมื่อเห็นสาวน้อยอีกคนที่กำลังนั่งมองเพื่อนๆ เล่นน้ำกันอยู่นางจึงเดินเข้าไปคุยด้วย
“ทำไมคุณหนูเชอร์รี่ไม่ลงเล่นน้ำกับเพื่อนๆ ล่ะคะ”
“เชอร์รี่ว่ายน้ำไม่เป็นค่ะมาเรีย ขืนลงสระไปคงไม่ได้ขึ้นมาอีกแน่ๆ ปล่อยให้สองคนนั้นเขาเล่นกันเถอะนะคะ” ชาลิญาเอ่ยยิ้มๆ
“แบบนี้ก็เหงาแย่น่ะสิคะ สนใจไปทำขนมกับมาเรียในครัวไหมเอ่ย...พอดีมาเรียได้สูตรมาใหม่ ว่าจะลองทำให้คุณหนูๆ ชิมเสียหน่อย”
