บทที่ 19 ความโชคดีในความโชคร้าย

“ไปนานจัง อาหารเกือบเย็นหมดแล้วครับ” คุณเรืองฤทธิ์หันมาพูดพร้อมส่งรอยยิ้มมาให้ฉัน ซึ่งฉันก็ทำได้เพียงเก็บอาการและปรับสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติอย่างที่สุด

"ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ พอดีคนในห้องน้ำเยอะอะ กินข้าวกันเถอะค่ะ"

ฉันพูดยิ้ม ๆ พร้อมกับมองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจดูว่านายแพทย์วาคิมได้เดินตามมาหรือไม่ เมื่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ