บทที่ 21 อย่าเจอกันอีกได้ไหม

ระหว่างที่ที่วาคิมขับรถกลับมาส่งฉันที่บ้าน ระหว่างทางเต็มไปด้วยความเงียบโดยที่เราต่างก็ไม่ได้พูดอะไรถึงความน่าอายที่เพิ่งเกิดขึ้น บรรยากาศมันอบอวลด้วยความรู้สึกแปลกๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตรงหัวใจฉันรู้สึกว่ามันกำลังเต้นผิดปกติ ทั้งที่มันควรจะสงบนิ่งตั้งแต่กิจกรรมสิ้นสุด แต่เปล่าเลย...มันกลับยิ่งรู้สึกใจ...