บทที่ 25 อย่าเสียงดัง

เสียงสะอื้นไห้ร้องคลอเคล้าไปกับเสียงครางกระเส่าที่ดังระงม สองคนเสพสมโดยมีหนึ่งคนรับรู้เป็นพยาน ฉันไม่สามารถทักท้วงได้ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเสียใจเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมน้ำตาของฉันถึงยังไหลอยู่นะ หยาดหยดน้ำตาหยาดแล้วหยาดเล่าไหลอาบสองข้างแก้ม

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เสียงนั้นสงบลงไป

แกร๊ก!

เสียงประตูห้องเปิดด...