บทที่ 31 ช่วยรู้สึกผิดสักนิด

วาคิมยังคงสามารถควบคุมอาการสีหน้าได้อยู่ ฉันจึงเริ่มที่จะรู้สึกสะใจขึ้นมาเล็ก ๆ ที่เห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนั้น ผลไม้รสหวานอมเปรี้ยวที่พนักงานเพิ่งยกเอามาเสิร์ฟ จึงถูกฉันจิ้มแล้วเอามาจ่อที่ปากของซีม่อนอย่างจงใจยั่วโมโหอีกฝ่าย

“บี๋ อันนี้หวานมั้ยชิมให้หน่อย”

ฉันแกล้งทำเสียงอ้อนพลางทำตัวเป็นแมวน้อยคลอเคลียซ...