บทที่ 122 พบเป้าหมาย

เมื่อตั้งสติได้ มุมริมฝีปากบางสวยก็ยกขึ้นเล็กน้อย พร้อมๆ กับที่เจ้าตัวเลื่อนฝ่ามือขึ้นวางทาบทับสองมือเขาอีกชั้นอย่างนุ่มนวล

“แดงเพราะเขินอายมากกว่า” สองมือขาวนวลแกะฝ่ามือหนาออกก่อนก้มหน้าหลบสายตาเหมือนเอียงอาย ขยับริมฝีปากบอกเสียงเบาจนเกือบกระซิบ “เลิกทำรุ่มร่ามแบบนี้เถอะค่ะ ใครเห็นเข้า เขาจะนิ...