บทที่ 20 ถอยหนี

อัยน์นาดื้อรั้นทำตามใจอยู่นาน ในที่สุดฝ่ามือแข็งแกร่งที่ดุนดันไหล่เธอก็ไล้เลื่อนลงประคองเอวคอดกิ่ว ยอมเปิดทางให้เธอปิดปากเขาถนัดถนี่ ก่อนรั้งเอวเธอเข้าแนบชิดแล้วบดริมฝีปากจูบตอบด้วยชั้นเชิงที่เปลี่ยนให้ ‘การปิดปาก’ จากเธอ กลายเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นในหมู่เด็กตัวเล็กๆ

หัวสมองที่เบลอมากอยู่แล้วขาว...