บทที่ 202 พาพ่อออกไป

เป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้...รู้แต่ว่าเนิ่นนานพอให้แขนเขาเริ่มเจ็บชา ทั้งอย่างนั้น ไซรัสก็ยังพอใจจะปล่อยให้กุหลาบดอกงามแห่งเวเนเซียนอนหนุนแขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แล้วใช้แขนท่อนเดียวกันนั้น ค้ำร่างขึ้นโน้มมองใบหน้าคนเจ้าแผนการที่อ่อนหวานน่ารักที่สุดในโลกอย่างไม่รู้เบื่อ

ยิ่งมองเธอ เขาก็ยิ่งอัศ...