บทที่ 47 นึกถึง

นาทีแรกที่เดินเข้าห้องมา อัยน์นาแทบไม่รู้สึกถึงขุนนางสูงวัยที่เอาแต่ยืนทอดสายตามองไปด้านนอกหน้าต่าง

ในยามนี้ ท่านเจ้ากรมการเมืองดูนิ่ง เงียบ คล้ายรูปปั้น...นิ่งและเงียบเสียจนคุณหนูคนใหม่อดคิดไม่ได้ว่าสมควรร้องเรียกหรือไม่

“...คุณพ่อ”

“อัยน์นารึ”

“ค่ะ” คนร่างเล็ก ดูบอบบาง ตอบด้วยสีหน้าอาบรอยย...