บทที่ 5 กฎตระกูล (3)
ด้านหม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรเมื่อเดินกลับมาถึงห้องทำงานส่วนตัวเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอย่างพอเหมาะพอดี
“ครับ”
หม่อมปรียาวดีผู้เป็นย่าของหม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรเอ่ยเสียงเครียดมาตามสาย (ที่พูดมาในที่ประชุมจริงหรือคุณคิณณ์)
“อนาคตยังอีกไกลทำไม่ต้องรีบด้วยครับ”
(เย็นนี้รีบกลับวังด้วย ย่าจะเรียกทุกคนประชุมครอบครัว)
“ครับ”
ติ๊ด!...
“เฮ้อ” หม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรได้แต่ถอดหายใจเบา ๆ เมื่อสายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว
วันนี้หม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรต้องรีบเร่งลงมือทำงานให้เสร็จทันเวลาเลิกงาน และก่อนเวลาอาหารเย็นของวังทรัพย์เศวตวงษ์มาถึง ก็พอดีกับที่รถยนต์ของหม่อมหลวงหนุ่มเลี้ยวเข้าวังมา
“คุณคิณณ์มาแล้ว”
“นั่งลง” หม่อมปรียาวดีปรายตามองหลานชายตัวปัญหา
“เรื่องพูดวันนี้จริงใช่ไหม”
“เรื่องไหนครับ”
“เหลนของย่า” แค่ได้ยินว่าหลานชายสามารถผลิตทายาทได้หม่อมปรียาวดีก็ยิ้มปลื้มขอบคุณบรรพบุรุษที่เมตตาแล้ว
“ตามแต่ความเหมาะสมครับ” หม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรรู้ว่าหม่อมย่าของเขาคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็เหนื่อยที่จะอธิบาย เพราะขนาดครอบครัวยังเชื่อข่าวลือพวกนั้น
“เรื่องนี้ต้องรีบจัดการ” ในเมื่อหลานชายตกลงที่จะสร้างครอบครัวหม่อมปรียาวดีก็ต้องรีบรวบรัดให้แล้วเสร็จกันไว้เผื่อหลานชายเปลี่ยนใจ
“หม่อมย่าจะรีบไปทำไมครับ” หม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรปลอบใจหม่อมย่าของเขาให้ใจเย็นลง “ตอนนี้ผมอายุเพิ่ง30 เองนะครับ”
“30 นั่นแหละคือวัยกำลังอันตราย” หม่อมปรียาวดียังฝั่งใจเกี่ยวกับวีรกรรมของลูกสะใภ้ไม่มีวันลืม “ใช่ว่าแต่งแล้วจะคลอดบุตรได้เลย ไหนจะคลอดออกมาแล้วต้องเป็นผู้สืบสกุลอีก”
คุณหญิงเยาวเรศ “....…..”
“อย่างน้อยก็ขอให้มีคู่ครองไว้ก่อน ใช้ข่มศัตรูเอาไว้” หม่อมปรียาวดีไม่มีวันลืมว่าครอบครัวสายรองจ้องรอเสียบตำแหน่งผู้สืบทอดของหลานชายท่านอยู่
“พวกหลานมีเพื่อน ๆ หรือคนรู้จักที่เข้าตาบ้างไหม”
“หม่อมย่าต้องการคุณสมบัติแบบไหนบ้างคะ” หม่อมหลวงพรรณรินทร์ต้องการรับรู้คุณสมบัติพื้นฐานที่คนเป็นย่าตั้งเอาไว้ เธอจะได้เสนอรายชื่อถูก
“ตอนนี้ย่าคงไม่เลือกมากแล้วล่ะ เอาแค่เป็นสตรีที่คุณคิณณ์ต้องตาก็พอ จะยากดีมีจนย่ารับได้หมด”
“คุณแม่มั่นใจหรือคะ” คุณหญิงเยาวเรศมารดาของหม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรถามขึ้นด้วยความไม่เชื่อถือและไม่เห็นด้วย การจะเอาใครก็ได้เข้ามาร่วมวงศ์ตระกูลมันคือเรื่องใหญ่หากเป็นสตรีที่กิริยาไม่เหมาะสมก็อาจเสี่ยงที่จะทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลได้
“หม่อมย่าเห็นว่าวิสกี้น้องสาวเพื่อนหลานเป็นไงบ้างคะ” เมื่อโอกาสมาถึงหม่อมหลวงโกลัญญาพี่สาวคนที่ห้าของหม่อมหลวงคิณณ์ณภัทรจึงรีบเสนอน้องสาวของเพื่อนสนิทที่แอบชอบพอน้องชายเธอมาตลอดหลายปี
“เรื่องนี้เธอต้องถามคุณคิณณ์ ตอนนี้เราแค่ร่วมกันเสนอคนมาแค่นั้นเอง” หม่อมปรียาวดีมองหลานชายเพื่อสื่อความหมาย “ไอ้ฉันนะไม่เท่าไหร่หรอก ขอแค่เป็นสตรีคลอดบุตรได้ก็พอ”
“ไม่ได้นะคะคุณแม่!” ทนฟังมาตั้งนานคุณหญิงเยาวเรศก็ข่มอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ เธอยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้อย่างแท้จริง
“หล่อนน่ะ จะเรื่องมากอะไรฮึ?” หม่อมปรียาวดีหงุดหงิดที่ลูกสะใภ้ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ความชอบของลูกชายตัวเอง “แล้วนั่นแสดงกิริยาอะไร แค่ยังไม่เห็นเงาลูกสะใภ้เธอก็ตั้งท่ารังเกียจแล้วหรือ”
“ทุกคนไม่ต้องเสนอใครหรอกครับ ผมมีคนที่สนใจแล้ว”
พี่สาวทั้ง 5 ต่างมองน้องชายพร้อมกัน “!!!”
หม่อมปรียาวดี “!!!”
คุณหญิงเยาวเรศ “!!!”
