บทที่ 1 บทนำ

หากความทรงจำคนเรา มันลบได้ง่ายเหมือนรอยดินสอบนกระดาษก็คงดี มันคงดีต่อใจของโมรีมาก เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นหัวใจของเธอคงจะไม่ต้องเจ็บเหมือนอย่างวันนี้

เธออยากลบมันทิ้งไปไม่ให้เหลือแม้เศษเสี้ยว ไม่ให้มีเหลือแม้เถ้าธุลี เธออยากหนีไปจากความรู้สึกนี้แต่ก็หนีไม่ได้

เขายึดเธอไว้ รั้งเธอไว้ ภายในรถยนต์คันหรูของเขา มีแค่เรา และเสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งเบาๆ

และแน่นอนเมื่อหนีไปไม่ได้ดังใจหวัง โมรีจึงได้แต่กัดฟันทน ทนกับความทรงจำเหล่านั้นด้วยความจำยอม เธอมองสบตากับเขา ผู้ชายใจร้ายเบื้องหน้า ผู้ชายที่มัดเธอไว้ด้วยคำว่า ‘รัก’

โมรีกัดริมฝีปาก เข้าใจหัวอกนางจินตะหราอย่างถ่องแท้ก็วันนี้

สตรีใดในพิภพจบแดน    ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า

ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา    จึงมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์

เขาช่างทำตัวเป็นอิเหนาได้เหมือนเสียจนน่าประหลาดใจ  จะต่าง

ก็เพียงว่าเมื่อเธอรู้แล้วว่าเขาเป็นเช่นไร โมรีจะไม่ทนให้เขาหลอกล่อเธอไว้อีกต่อไป

โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก     เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต

จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ  เมื่อพลั้งผิดคิดแล้วจะโทษใคร[1]

เมื่อลงว่าได้ผิดไปแล้ว แม้จะเป็นความผิดที่เธอไม่รู้ตัว ทว่าโมรีจะไม่ยอมเลยตามเลย แม้จะสายไปแต่เธอต้องหยุดทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาลงตรงนี้ ที่นี่

แววตาโมรีมันบอกว่าเธอเจ็บปวดมากเท่าใด คำต่อว่าไม่มีให้เขาได้ยินแม้แต่น้อย หากชายหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกดีแม้สักนิด เพราะอาการนิ่งเงียบของเธอ มันทรมานเขายิ่งกว่าคำพูดเชือดเฉือน ความผิดหวัง ความเสียใจ ความเจ็บปวด ในแววตาเธอมันประณามว่าเขาช่างเห็นแก่ตัว และ... ไร้หัวใจอย่างที่สุด

แววตาของเธอในตอนนี้ มันช่างตรงข้ามกันเหลือเกินกับทุกครั้งที่เราเจอกันก่อนที่เธอจะรู้เรื่องของเขา มันต่างกันราวฟ้ากับดิน

“นิ่ม” อาคิราเอ่ยชื่อของเจ้าของดวงใจอีกครั้ง เมื่อโมรีดึงมือเขาออกและเลี่ยงที่จะสบตา แต่ชายหนุ่มไม่ยอม มือใหญ่กุมมือเล็กทั้งสองข้างไว้แน่นแล้วยกขึ้นแนบกับแก้มของเขา ดวงตาคู่คมมองแน่วนิ่ง พยายามอย่างยิ่งที่จะถ่ายทอดทุกความรู้สึกในหัวใจของตนให้เธอได้รู้ ว่าเขารักเธอมากเท่าใด

แต่กับโมรีนั้น เธอได้แต่ก่นด่าตัวเอง หัวใจเธอมันช่างไม่รักดี

ทั้งๆ ที่เจ็บเพราะเขามากขนาดนี้ มันก็ยังจะหวั่นไหวกับแค่เพียงอาคิรามาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้า มองตรงมาด้วยสายตาลึกซึ้งเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเหมือนที่เขาเคยทำก็เท่านั้น

หญิงสาวหลุบตาลงมองแค่พื้น พยายามไม่สบกับเจ้าของมือที่ช้อนประคองใบหน้าของเธอไว้ และแม้ว่าจะจับมือเขาออก สุดท้ายก็กลายเป็นว่าถูกเขากุมมือไว้ แล้วแนบมันลงกับแก้มสาก ความอ่อนล้า เหน็ดเหนื่อยที่ปรากฏบนใบหน้าคมสัน ทำให้เธอต้องกลืนคำพูดเจ็บแสบกลับลงไปในอก

เขาทำเหมือนว่ากำลังรู้สึกไม่ต่างจากเธอ

ใจเธออ่อนลงแทบจะทันใด แต่ถึงกระนั้นโมรีก็เตือนตัวเองว่าห้ามเปลี่ยนใจ

เธอต้องจบ จบทุกอย่างลงตรงนี้ ไม่ต้องสานต่อ ไม่ต้องเริ่มใหม่ ไม่ต้องก้าวต่อไป เพราะมันผิด!

[1] บทละครเรื่อง ‘อิเหนา’ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย