บทที่ 100 บทที่ 20 (5)

ค่ำนั้นหลังดินเนอร์แสนหวาน โมรีก็ถูกเอารัดเอาเปรียบอีกครั้งจนหมดแรง  หญิงสาวซุกตัวเข้าหาอกกว้าง พอใจยิ่งนักกับเตียงที่อุ่นเกิน

กว่าจะหาซื้อได้จากที่ไหนในโลกนี้ ก่อนจะหลับใหลไป

สำหรับโมรีนั้นระลึกอยู่เสมอ ว่าความสุขแม้จะนานเท่าไร แต่สุดท้ายคนเราก็ยังมองว่ามันสั้นเสมอ เธอจึงขอตักตวงช่วงเวลานี้ไว้ให้...