บทที่ 105 บทที่ 21 (5)

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ความตั้งใจนั้นก็คลอนแคลงแหลกสลายไป

ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจความรู้สึกของอินทุภา และเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งที่สุดก็ในตอนนี้ ตอนที่โมรีนั่งพิงผนังมองเหม่อออกไปยังท้องทะเลกว้าง มันคล้ายครั้งที่เธอเจ็บ เป็นแผลที่หลังเท้า

ทว่า... คราวนี้ ดวงตาเธอไร้แวว สิ้นหวังเหมือนคนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ จนเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ