บทที่ 48 บทที่ 10 (3)

อาคิราเอ่ยเรียกเอาคำตอบ และโมรีก็ยิ้มหวานโอบสองมือรอบลำคอแข็งแรง ก่อนโน้มให้เขาก้มลงมา ริมฝีปากอิ่มแตะลงบางเบาแทนคำตอบ อาคิรานิ่งไปเป็นครู่ ก่อนที่เขาจะสนองต่อรอยจุมพิตนั้น เป็นนานกว่าที่ชายหนุ่มจะปล่อยให้เธอหายใจ เขาอุ้มเธอขึ้นมองจ้องไม่วางตา

ยามพาเดินกลับไปทรุดลงนั่งที่โซฟา

ท่วงท่านั้นน่าเขินอาย...