บทที่ 96 บทที่ 20 (1)

โมรีถูกครอบงำจนไม่มีเวลาจะไปสนใจอะไรอีก นอกจากเรือนร่างแข็งแรงที่กอดรัด เพราะอาคิราชักชวนให้เธอก้าวเดินไปบนถนนสายรัญจวนด้วยกันครั้งแล้วครั้งเล่า มอมเมาเธอด้วยรสเสน่หาจนยากเกินถอนตัว

ความพิศวาสแผดเผาที่ห่างหายไปนาน ทำให้เธอมึนงงหลงลืม

ดำกฤษณารั้งดึงให้เธอจมอยู่ในบ่วงเสน่หา... ทำให้เธอลืมสิ้นทุกสิ้น...