บทที่ 12 จอมเจ้าเล่ห์

ภายในห้อง วีวีไอพี

ชายร่างท้วมที่มีรอยแผลจาง ๆ ตรงไรผมเหนือหน้าผากด้านซ้าย กำลังจ้องหน้าหุ้นส่วนใหญ่ของคลับอย่างไม่พอใจนัก เสี่ยโจคิดอย่างย่ามใจว่าเพราะตนนั้นมีเส้นสายเป็นนายตำรวจยศสูงหลายนาย จึงทำให้ Muse Me ที่เขามีหุ้นอยู่สิบเปอร์เซ็นต์สามารถรุ่งเรืองเฟื่องฟูเป็นคลับดังอันดับหนึ่งในย่านทองหล่อมาได้จนถึงทุกวันนี้โดยไม่มีปัญหา แต่การที่เมลวินหักหน้าแย่งเด็กหนุ่มที่เขาหมายตาแถมยังเป็นต้นเหตุให้เขาต้องเจ็บตัวไปต่อหน้าต่อตาเมื่อหลายคืนก่อนนั้นทำให้เสี่ยโจไม่พอใจนัก แถมยังเพิ่งได้รับรายงานว่าแดนดินได้เข้าไปอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเมลวินตั้งแต่เมื่อคืน

ฝ่ายเมลวินที่ใจเย็นนั่งฟังคำตัดพ้อแกมต่อว่าของหุ้นส่วนนิสัยเสียอยู่พักใหญ่ยังคงวางสีหน้าเรียบเฉย เขาหมุนแก้วเหล้าไปมา กลิ้งน้ำสีอำพันและจ้องมองมันราวกับไม่ได้ใส่ใจสิ่งที่เสี่ยโจพูด

“เสี่ยก็ไม่ได้เสียเงินให้เด็กนั่นนี่ครับ แถมส่วนของแพรวาก็ได้ข่าวว่าเอาคืนมาแล้ว”

เมลวินดักคอ เพราะได้รับรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับแดนดินละเอียดยิบ

“คุณก็รู้ว่าเรื่องเงินสำหรับผมมันไม่ใช่ปัญหา แต่เด็กนั่นทำผมเสียเลือด ผมคงปล่อยไว้ไม่ได้ เราทำธุรกิจร่วมกันมานานนะคุณเมลวิน หวังว่าคนฉลาด ๆ อย่างคุณ คงไม่เสี่ยงเอาผลประโยชน์มหาศาลมาแลกกับเด็กนั่นหรอก จริงไหม?”

เมลวินกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟา แล้ววาดขาข้างหนึ่งขึ้นมาไขว่ห้าง

“บังเอิญผมเป็นพวกชอบเสี่ยงอยู่ด้วยสิครับ”

เสี่ยโจชักสีหน้าทันทีอย่างโกรธจัด ที่คนรุ่นหลังอย่างเมลวินกล้าต่อกรกับเขา

“เอาอย่างนี้ไหมครับเสี่ย” เมลวินยิ้มร้าย ก่อนจะยื่นข้อเสนอ “ผมยอมรับว่าสนใจเด็กนั่นมาก และก็รู้ว่าเสี่ยเองก็ไม่ได้อยากจะฆ่าจะแกง แต่อยากจะปิดจ๊อบที่ค้างไว้มากกว่าใช่ไหมล่ะครับ” ชายหนุ่มจ้องตาเสี่ยโจและดักคออย่างรู้ทันว่าคนตรงหน้ายังมีความต้องการในตัวแดนดิน “ผมว่าให้เด็กมันเป็นคนเลือกดีกว่า”

เสี่ยโจยิ่งชักสีหน้าไม่พอใจอย่างหนัก เพราะหากทำเช่นนั้น เขาก็ต้องแพ้เมลวินอย่างแน่นอน ก็ชายหนุ่มตรงหน้ามีดีกว่าทั้งรูปร่างหน้าตา อายุ และเงินในบัญชี

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสี่ยโจฝืนหัวเราะ “ไม่เอาน่าคุณเมลวิน แค่เด็กคนเดียว อย่างคุณจะหาดีกว่านั้นอีกกี่คนก็ได้”

“ผมอยากได้คนนี้” เมลวินวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะช้อนตาขึ้นจ้องมองเสี่ยโจ “แต่ผมเป็นประเภทไม่ชอบบังคับ ถ้าเด็กมันไม่เต็มใจ ผมก็ยินดีจะปล่อยไป แต่ถ้าเขาเต็มใจจะอยู่กับผม ผมก็ถือว่าเขาเป็นคนของผม และผมก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะคนของผมอย่างแน่นอน”

“คุณ!”

เสี่ยโจอุทานขึ้นมาอย่างไม่พอใจพร้อมกับเสียงเคาะประตู ก่อนที่นีลจะเดินเข้ามากระซิบบางอย่างกับเจ้านาย

“ให้เข้ามา”

เมื่อเมลวินอนุญาต นีลก็กลับไปที่ประตูอีกครั้ง ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญใครบางคน

ในขณะที่เสี่ยโจเอาแต่จ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังก้าวเข้ามา เมลวินก็เอนหลังลงไปพิงพนักโซฟาอีกครั้ง แล้วยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาวางพาดไปตามความยาวของพนัก เขาส่งสายตาให้แดนดินเป็นเชิงว่าเด็กหนุ่มมีสิทธิ์เลือกว่าจะนั่งข้างใคร

แดนดินสบตากับสายตาเอาเรื่องเจือความต้องการของเสี่ยโจ ก่อนจะหลุบเปลือกตาลง แล้วก้าวเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ เมลวิน

เมลวินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะเลื่อนแขนลงมาจากพนัก ออกแรงรั้งเอวบางให้เข้าไปแนบชิดตัวเอง

“แดนดินเป็นคนของผมแล้ว หวังว่าเสี่ยจะเข้าใจ” เมลวินสบตากับเสี่ยโจ พร้อมกับโน้มใบหน้าไปฝังปลายจมูกลงบนแก้มนุ่ม

แดนดินตัวแข็งเกร็งขึ้นมาทันที แต่เมื่อได้ยินเสียงกระซิบของเมลวิน ก็พยายามแสดงละคร ทำตัวอ่อนเอนลงซบอกของเมลวิน

เสี่ยโจกำมือแน่นอย่างโกรธแค้น แต่ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไรลงไปตอนนี้ เพราะแม้เขาจะมีอำนาจบารมี แต่ก็อาจจะสู้เม็ดเงินของเมลวินไม่ได้

เมื่อสู้กันต่อหน้านั้นอาจแพ้พ่าย ในใจของเสี่ยโจจึงเริ่มแผนร้าย คนที่ทำอะไรไว้กับเขา เขาต้องเอาคืน ทั้งแดนดิน ทั้งเมลวิน!

หลังออกมาจากห้องวีวีไอพี เมลวินก็สั่งให้เก่งกล้าและอองเตรพาแดนดินไปรอที่ห้องทำงาน ส่วนเขานั้นแยกตัวไปทักทายลูกค้ารายใหญ่อีกห้อง

แดนดินอาศัยจังหวะนั้นขอบอดี้การ์ดทั้งสองไปเข้าห้องน้ำ แต่แอบหนีไปดักเสี่ยโจอีกทาง

“เสี่ยครับ”

เสี่ยจ้องมองแดนดินอย่างไม่เชื่อสายตา ว่าเด็กหนุ่มที่หนีเขาหัวซุกหัวซุนก่อนหน้า และเลือกที่จะไปอยู่ในอ้อมแขนของเมลวิน จะวิ่งตามเขาออกมา และแสดงสีหน้ารู้สึกผิด

“ผมขอโทษเสี่ยจริง ๆ นะครับ” แดนดินยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “ผมตั้งใจจะไปหาเสี่ย แต่…” แดนดินทำท่าทีอึดอัด หันมองซ้ายมองขวาราวกับกลัวว่าใครจะตามมา “แต่ผมถูกคุณเมลวินบังคับ ผมไม่ได้เต็มใจจะอยู่กับเขานะครับเสี่ย เสี่ยช่วยดินด้วยนะครับ”

แดนดินเอื้อมมือไปเขย่าแขนเสี่ยโจ พลางส่งสายตาอ้อนวอนจนคนแก่ใจอ่อนยวบ เมื่อเห็นแววตาของเสี่ยโจอ่อนแสงลง แดนดินก็โน้มใบหน้าเข้าไปซบที่อก

“ดินอยากอยู่กับเสี่ยนะครับ เสี่ยช่วยดินด้วยนะครับ”