บทที่ 59 อ่อนแอ

เรือยอชต์สีขาวลำเล็กกำลังลอยลำอยู่กลางทะเล เมลวินยอบตัวลงนั่งข้าง ๆ ร่างบอบบางที่กำลังสั่นไหว ในมือของเด็กหนุ่มกำเถ้ากระดูกสีเทา ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมันลอยลงสู่ผิวน้ำสีครามเบื้องล่าง

“หลับให้สบายนะ”

เจ้าของริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ย ก่อนจะยกหลังมืออีกข้างขึ้นซับน้ำตาที่ไหลลงข้างแก้มที่มันซีดเซียวมาหลา...