บทที่ 71 ถอยห่าง

เช้าวันใหม่ในโรงพยาบาล

เสียงกุก ๆ กัก ๆ ที่ดังอยู่ข้างเตียงทำให้คนเจ็บยกยิ้มก่อนจะลืมตาขึ้นมาเสียอีก เสียงหวานร้องเรียกชื่อของคนที่นอนเฝ้ากันทั้งคืน แล้วยังตื่นเช้ามาทำโน่นนี่นั่นให้

“คุณเมลวินครับ”

แต่พอเปิดเปลือกตาขึ้นและปรับโฟกัสได้ กลับพบว่าเป็นใครอีกคนที่เพียงพบไม่อยากเห็นหน้า

“ไง”

คำทักทา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ