บทที่ 72 เว้นระยะ

“ดีเลย อย่างนั้นไอฝากเพียงพบด้วยนะ จะเข้าไปเซ็นเอกสารที่คลับ ค่ำ ๆ น่าจะเสร็จ”

“ได้เลยเพื่อน ไม่ต้องห่วง” อัลเลนรีบรับคำในทันที ทำเอาคนที่นอนอยู่บนเตียงต้องเมินหน้าหนีอย่างรำคาญ

หลังเมลวินออกไป อัลเลนก็เริ่มเดินสำรวจไปรอบเตียงคนเจ็บ สายตาคมจ้องมองไปยังผ้าพันแผลและเฝือกที่หุ้มขาข้างขวา

เขาเอานิ้วด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ