บทที่ 76 ไม่แน่ใจ

“ที่รัก… หายงอนนะคนดี”

ไม่เพียงเท่านั้น คนเมายังมีเรี่ยวแรงพอจะพลิกร่างขึ้นไปอยู่ด้านบน คร่อมคนตัวเล็กกว่าไม่ให้หนีไปไหนได้ แล้วก็ใช้จมูกซุกไซ้ไปทั่วซอกคอ

“อื้อ… คุณ! ปล่อย!”

แดนดินดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอด ไม่สามารถเอาตัวรอดได้อย่างไม่น่าเชื่อ ร่างกายบิดพลิ้ว แขนขาอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงเพียงแค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ