บทที่ 96 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว

“ไม่มีงานมีการทำหรือไงครับ เมื่อไรจะกลับกรุงเทพสักที”

แดนดินเงยใบหน้าหวานขึ้นถามคนที่เข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลัง วงแขนแกร่งรวบร่างบางเข้าไปกอด คลอเคลียอยู่อย่างนี้ตั้งแต่ช่วงสายจนบ่ายคล้อย

“ไม่ชอบที่นี่เหรอ ถึงอยากกลับนัก” เมลวินกระซิบถามอยู่หลังใบหู ซุกไซ้สูดดมกลิ่นหอมไม่รู้เบื่อ

“ชอบครับ ชอบทุกอย่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ