บทที่ 31 มีเวลาไม่เยอะ

ไปรยาพยายามขืนตัวเองไม่ยอมเดินไปกับเขา แต่เมื่อเห็นแววตาทะเล้นเหมือนหนุ่มน้อยของเขาแล้วหัวใจเธอก็หวั่นไหวจนเผลอให้เขาดึงข้อมือเธอเข้ามาในบริษัท เพียงทั้งคู่ก้าวเข้ามาและมีคนมองเห็นต่างก็ยกมือไหว้หรือก้มศีรษะให้ ไปรยาหน้าตาตื่นแต่ก็พยายามเก็บความตื่นเต้นจนฟรานเชสโก้พาเดินเข้าไปในลิฟต์เฉพาะผู้บริหาร

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ