บทที่ 33 เราจะไปไหนกันคะ

“ไปดูซิ เผื่อมีอะไรที่เธออยากได้” ฟรานเชสโก้พูดเบาๆ ที่ริมหู

“ได้หรือคะ” เธอถามอย่างไม่มั่นใจ

“ได้ซิ เดี๋ยวผมเดินตามไป”

ไปรยายิ้มเหมือนเด็กเห็นขนมหวาน เธอเดินมาที่ร้านหนังสือซึ่งปกติเธอไม่มีปัญญาจะครอบครองมันได้หรอกนอกจากยืมอ่านในห้องสมุดหรือไม่ก็หนังสือที่แม่ได้มาฟรี เธอใช้นิ้วไล่สันหนังสือแต่ละเล่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ