บทที่ 54 แสนน่ารัก

ณัชชาได้แต่พยักหน้ารับเนื่องๆ มนตรียิ้มกว้างแล้วหอมแก้มเนียนของณัชชาเร็วๆ แล้ววิ่งเหยาะๆ จากไปโดยไม่หันมามองเธอเลยสักนิด แทนที่เธอจะรู้สึกดีที่เขาหอมแก้มเธอ แต่เธอรู้สึกว่ามันกลวงและว่างเปล่า ทำไมรู้สึกแบบนั้นนะ ณัชชาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แล้วเธอก็นึกได้ล้วงมือไปในกระเป๋าหยิบกล้องถ่ายรูปอันเล็กออกมา ยั...