บทที่ 62 เป็นหน้าที่

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องทำก็ได้”

“ไม่ได้ค่ะ มันเป็นหน้าที่ของดิฉัน”

ณัชชาเกรงใจจึงยอมนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะเครื่องแป้งปล่อยให้คนรับใช้แปรงผมแล้วถักเปียเส้นเล็กๆ คาดปายหน้าผากทำให้เห็นใบหน้าหวานได้ชัดขึ้น เพียงไม่กี่นาทีคนรับใช้หญิงก็พยักหน้าเหมือนพอใจกับผลงานของตนเองแล้วเชิญให้เธอเดินตามออกไปหาเจ้านายข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ