บทที่ 97 นิ่งไปครู่หนึ่ง

ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้ารับ “ฉันอาจจะเป็นคนแก่หัวโบราณแต่เรื่องบางเรื่องฉันก็ปล่อยวางอย่างเข้าใจ  อลองโซก็เหมือนอันโตนิโอนั้นแหละ ฉันรักและเอ็นดูยังไงก็คงเป็นอย่างนั้น  เพียงแต่ฉันคงจะไปโอบกอดอะไรเหมือนคนอื่นไม่เป็นก็เท่านั้น”

“ค่ะ...ฉันเชื่อว่าท่านรักคุณอลองโซและคุณอันโตนิโอดุจสายเลือดแท้ๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ