บทที่ 120 ตอนจบ

จากนั้นทั้งสองก็บรรเลงบทรักอีกรอบจนเหมราชตักตวงไปได้แบบพอใจ เขาถึงยอมหยุด แล้วออกมาหาลูกๆ ที่นอนหลับในห้องทำงาน โดยที่สองแฝดไม่ได้ร้องไห้โยเยเลยสักนิด

“ทีแบบนี้ล่ะไม่ร้อง ทำไมตอนอยู่ที่บ้านร้องดีจังลูกพ่อ” เหมราชพูดแบบขี้เล่นๆ แล้วมองเด็กน้อยทั้งสอง

“ก็นั่นมันกลางคืนนิคะ ลูกก็นอนลับๆตื่นๆสิคะ อีกอย่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ