บทที่ 12 เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า?
ม่านมุกมองเพดาน แล้วตามด้วยหันซ้ายที หันขวาที "ละ... แล้วไม่ปิดไฟเหรอคะ" หญิงสาวถามตะกุกตะกัก
"ไม่ ฉันชอบมองอะไรๆ ให้มันชัดเจนเต็มตา" เขาพูดพลางใช้สายโลมไล้ไปทั่วร่างบาง
ม่านมุกเบิกตาจ้องคนพูดอย่างตกใจ แก้มใสขึ้นสีแดงเรื่ออีกครั้ง ก่อนจะพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาแบบนั้นของเขาเธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ธัญลอบขันกับท่าทางนั้นของเธอ "คอแห้งหรือเปล่า ดื่มน้ำหน่อยไหม" เขาเอื้อมไปหยิบขวดน้ำที่เขาวางเตรียมเอาไว้ให้เธอมายื่นให้เธอด้วยรอยยิ้มกวน
"ไม่ดื่มค่ะ" เธอปฏิเสธ ก่อนจะลองขอร้องเขาอีกครั้ง "ปิดไฟไม่ได้เหรอคะ สว่างขนาดนี้ คือว่าฉัน..." แค่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำนี่เธอยังรู้สึกกระดากอายได้ขนาดนี้ แล้วถ้าตอนไม่ใส่อะไรเลยซ้ำยังเปิดไฟโล่งแจ้งขนาดนี้เธอจะอายขนาดไหนไม่อยากนึกสภาพตัวเองเลย
"ไม่ได้" ธัญยังคงยืนยันคำตอบเดิม
"ค่ะ" ม่านมุกพยักหน้ารับไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดอะไร ในเมื่อเขาไม่อนุญาตก็ต้องเป็นไปตามนั้น เธอควรทำใจรีบทำสิ่งนั้นให้มันเสร็จไป ทุกอย่างจะได้จบลงเสียที
หญิงสาวค่อยๆ ขยับกายเข้าไปหาเขา มือบางถูกยกขึ้นไล้ไปตามแก้มสากและสันกรามคมที่เริ่มมีหนวดเคราขึ้นครื้ม สมัยก่อนใบหน้าหล่อเหลานี้แทบจะเกลี้ยงเกลาอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้ดูพี่ธัญปล่อยเนื้อปล่อยตัวไม่ได้ดูแลตัวเองเหมือนเมื่อก่อน
เธอเคลื่อนใบหน้าเข้าหาเขา แตะริมฝีปากพรมจูบที่แก้มของพี่ธัญแผ่วเบาอย่างสั่นไหว ทั้งที่พยายามคุมไว้แต่ก็คุมไม่อยู่
ดวงตาที่้เคยเขามองมายังเธออย่างอบอุ่นอ่อนโยนวันนี้กลายเป็นแข็งกร้าวว่างเปล่า และถูกแทนที่ด้วยตัณหาราคะจนแทบไม่หลงเหลือเค้าลางของพี่ธัญผู้แสนดีของเธอเอาไว้ เหตุใดเขาจึงเปลี่ยนแปลงไปได้มากขนาดนี้กันนะ ก็คงมีแค่สายตาของเธอที่มองเขายังไงก็ยังคงมองอยู่อย่างนั้นไม่เคยเปลี่ยน
จากด้านขวาม่านมุกเปลี่ยนมาจูบที่แก้มด้านซ้ายของชายหนุ่ม ไล้ริมฝีปากนุ่มลงตามแนวเคราของเขา จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนเข้าหาริมฝีปากได้รูป
ใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงไม่เป็นส่ำในสิ่งที่กำลังจะทำต่อไป และเมื่อได้ประสานสายตากับเขาอีกครั้ง แววตาของพี่ธัญตอนนี้แม้มันจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน แต่กลับมีอานุภาพสั่นคลอนความรู้สึกของม่านมุกอย่างร้ายกาจ อยู่ๆร่างกายก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาเพียงเพราะแรงปรารถนาในดวงตาคู่คมนั้น พี่ธัญมองเธอราวกับจะกลืนกิน
ธัญมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยแววตาแพรวพราวแสดงความต้องการอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะได้พิจารณาดวงตาเรียวสวยคู่นั้นที่เขาพึ่งจะได้มีโอกาสสบมองมันชัดๆอีกที ซึ่งนั่นทำให้เขาต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจกับความรู้สึกคุ้นเคยที่มีแบบแปลกๆ "เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า?"
"ไม่เคยค่ะ" ม่านมุกรีบตอบโดยไม่ต้องคิด ยังไงก็ให้พี่ธัญรู้ไม่ได้ว่าเธอเป็นเด็กที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเขามาตั้งแต่เยาว์วัย
