บทที่ 8 เธอต้องทำในสิ่งที่ฉันต้องการ 'ทุกอย่าง'

ม่านมุกกำลังสับสนกับความคิดตัวเอง ระหว่างความจำเป็นที่บีบบังคับกับศักดิ์ศรีของเธอ สองแสนบาทกับเวลาแค่ชั่วข้ามคืนเธอจะหาที่ไหนได้อีกถ้าไม่ใช่โอกาสนี้

ตอนนี้เธอมีเงินเก็บอยู่ทั้งหมดห้าหมื่นบาท ถ้าได้มาอีกสองแสนบาทนอกจากจะไม่ต้องเป็นหนี้เพิ่มแล้วยังสามารถเอาเงินที่เหลือไปใช้หนี้ที่มีอยู่ได้อีกต่างหาก

แต่ต้องแลกมันมาด้วยการขายตัว กลืนน้ำลายของตัวเองที่ได้ลั่นวาจาออกไป เธอควรจะทำอย่างไรดี จะรับข้อเสนอนี้หรือกลับบ้านไปมือเปล่า

ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรเคลื่อนลงหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงข้ามพลางแสยะยิ้มเย้ยกับท่าทีนิ่งงันแล้วคิดไตร่ตรองนั้น "ว่ายังไง สองแสนบาทน่าสนใจใช่ไหมล่ะ รีบๆตัดสินใจนะ ถ้าเธอไม่เอาฉันจะได้เรียกคนอื่น" ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นเร่งเร้า

ม่านมุกผงะมองอีกฝ่ายอย่างตกใจ ไม่รู้ว่าเขามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"ฉันให้เวลาเธอคิดอีกห้านาที ถ้าขายก็อยู่ไม่ขายก็กลับไป จะทำงานแล้วรับเงินง่ายๆ หรือปฏิเสธโอกาสดีๆนี้ไปก็แล้วแต่เธอ แต่ราคาหลักแสนแบบนี้ไม่มีใครเขาจ่ายกันง่ายๆหรอกนะจะบอกให้ ถ้าเธอไม่อยากได้ฉันมั่นใจว่ามีผู้หญิงอีกเป็นร้อยเป็นพันที่อยากได้มัน" ธัญทั้งเร่งเร้าแกมบังคับหญิงสาวอีกครั้ง

ที่เขาพูดมาไม่ผิดสักนิด มีผู้หญิงอีกเป็นร้อยเป็นพันที่อยากได้เงินจำนวนนี้ ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเธอเอง เพราะเธอมีความจำเป็นที่จะต้องใช้ แต่วิธีการที่จะได้มันมามันช่างหักหาญน้ำใจและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองนัก

ม่านมุกก็พอรู้อยู่ว่าราคาที่ผู้ชายเที่ยวผู้หญิงมันเท่าไหร่ เพราะพี่ที่ทำงานที่เธอสนิทด้วยหลายคนซึ่งยังโสดก็ใช้บริการอยู่บ่อยครั้ง ราคามันอยู่ที่หลักพันเท่านั้นเอง ต่อให้ดีเลิศอย่างไรเสียก็ไม่เกินหลักหมื่น

หากศักดิ์ศรีกับร่างกายของเธอขายได้ราคามากขนาดนี้เธอควรทำมันดีไหม หรืิอควรไปหาเฮียชาติอย่างที่ตั้งใจเอาไว้แต่แรก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้เงินตามจำนวนที่ต้องการหรือเปล่า แล้วถ้าได้ไม่ครบจะไปหาเฮียซ้งต่อก็คงไม่ทัน เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว เธอได้บอกแม่กับคุณหมอธีร์ไปแล้วด้วยว่าเตรียมทุกอย่างเอาไว้พร้อมหมดแล้ว ถ้ามีอะไรผิดแผนไปแล้วการผ่าตัดของแม่จะทำยังไง หรืิอม่านมุกก็ควรจะคว้าโอกาสนี้เอาไว้

"เหลือเวลาอีกสามสิบวินาที จะขายหรือไม่ขายรีบๆบอกมา"

เสียงเร่งติดอารมณ์รำคาญทำให้ร่างบางสะดุ้งอีกครั้ง "ฉัน..เอ่อ..." น้ำสีใสขึ้นคลอรอบดวงตาเรียวจนร้อนผ่าวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจ กระดากปากเหลือเกินที่จะพูดสิ่งที่เพิ่งตัดสินใจลงไปให้เขาฟัง "ฉัน..."

"ฉันรู้คำตอบแล้วล่ะ แต่ถ้าราคานี้จะมานอนเป็นท่อนไม้ให้ฉันเอาเฉยๆ ไม่ได้นะ เธอต้องทำในสิ่งที่ฉันต้องการ 'ทุกอย่าง' " ธัญ จงใจเน้นคำสุดท้ายพร้อมกระตุกมุมปากยิ้มด้วยท่าทีสาแก่ใจ

หญิงสาวพยักหน้ารับแผ่วเบาทั้งน้ำตา แม้ไม่เคยคิดจะขายตัวให้ใครแต่เธอก็มีความจำเป็นและถูกสถานการณ์บีบคั้นมากเหลือเกิน ยังไงเสียหลังจากวันนี้ไป ทุกอย่างก็คงจะกลายเป็นแค่อดีต เธอคงไม่มีหน้าไปหาหรือว่าพบเขาอีก ดีแล้วที่พี่ธัญจำเธอไม่ได้ ทุกอย่างให้มันจบลงไปในค่ำคืนนี้