บทที่ 9 โนบราโนอันเดอร์แวร์!

หญิงสาวพยักหน้ารับแผ่วเบาทั้งน้ำตา แม้ไม่เคยคิดจะขายตัวให้ใครแต่เธอก็มีความจำเป็นและถูกสถานการณ์บีบคั้นมากเหลือเกิน ยังไงเสียหลังจากวันนี้ไป ทุกอย่างก็คงจะกลายเป็นแค่อดีต เธอคงไม่มีหน้าไปหาหรือว่าพบเขาอีก ดีแล้วที่พี่ธัญจำเธอไม่ได้ ทุกอย่างให้มันจบลงไปในค่ำคืนนี้

คิดซะว่าพรุ่งนี้เธอกับแม่ก็จะมีชีวิตใหม่ แน่นอนว่าชีวิตของแม่เธอย่อมสำคัญกว่าชีวิตของตัวเธอเอง ต่อให้เธอจะรู้สึกเจ็บปวดยังไงก็ช่างมันเถอะ

ธัญเดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง ก่อนเลื่อนผนังที่บุวอลเปเปอร์สีอ่อนและถูกตกแต่งด้วยกระจกสีฟ้าน้ำทะเลให้้เคลื่อนออกเบาๆ

เสียงนั้นดึงสติม่านมุกให้หลุดออกจากภวังค์แล้วมองตามอีกฝ่ายไปด้วยความฉงน เธอนึกไม่ถึงว่าเขาจะตกแต่งห้องนอนได้เป็นสัดเป็นส่วนและเหมือนมีห้องลับอยู่ตามผนังทุกด้านขนาดนี้

พอที่พี่ธัญเปิดมันเข้าไป เธอเห็นว่าข้างในนั้นเป็นอีกโซนพื้นที่หนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่ เหมืิอนเขาดีไซด์เอาไว้เป็นที่เก็บเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย แม้กระทั่งของใช้ส่วนตัวเช่นพวกกระเป๋า รองเท้าหรือนาฬิกาข้อมือ

ที่นี่มีพื้นที่กี่ตารางเมตรกัน นี่ขนาดแค่ส่วนของของห้องนอนอย่างเดียวก็กินพื้นที่มากมายจนแทบจะเท่าชั้นล่างของบ้านเธอทั้งหมดแล้ว

"ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วใส่แค่เสื้อคลุมนี่ออกมา โนบราโนอันเดอร์แวร์แล้วไม่ต้องผูกเชือกแน่น ฉันขี้เกียจถอดขี้เกียจแก้ปมอะไรที่มันยุ่งยาก" เขายื่นมันให้เธอพร้อมออกคำสั่ง

ม่านมุกกลืนน้ำลายลงคอด้วยใจสั่นระรัว ยื่นมือไปรับมันมาถือไว้ ก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำที่เขาพึ่งจะออกมา

"แปรงสีฟันอันใหม่อยู่ในห้องน้ำ ข้าวของเครื่องใช้อะไรที่ต้องการก็เลือกใช้ได้เลย" ชายหนุ่มบอกก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปข้างใน

"ค่ะ" ม่านมุกพนักหน้ารับทุกๆคำสั่งของเขา

หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำแค่เพียงไม่กี่นาที เธอจัดการตัวเองเสร็จตั้งนานแล้วแต่ยังคงไม่กล้าออกไป เงาสะท้อนของเธอในกระจกตอนนี้มีเพียงเสื้อคลุมซึ่งเนื้อผ้าไม่ได้หนามากแถมข้างในก็ไม่มีอะไรอยู่เลย ถึงจะไม่ได้มองเห็นทะลุปรุโปร่งโจ่งแจ้งขนาดนั้น แต่มันก็มองเห็นลางๆไปถึงไหนต่อไหน ช่างน่าอายอะไรแบบนี้

"อาบน้ำเสร็จเป็นชาติแล้วทำไมยังไม่ออกมาเสียที ถ้าเธอยังไม่ออกมาภายในหนึ่งนาทีนี้รับรองจะได้เห็นดีกันแน่" ธัญประกาศกร้าวให้หญิงสาวที่ิอยู่ในห้องน้ำได้ยิน

"ออกไปแล้วค่ะ" ม่านมุกใจหายวาบรีบพาตัวเองออกไปตามที่อีกฝ่ายต้องการ ดวงตาเรียวมองคนที่นั่งเหยียดขายาวพิงหัวเตียงด้วยท่าทีสบายนั้นอย่างประหม่า เดินเก้ๆกังๆพยายามดึงสาบเสื้อคลุมเข้ากันไม่ให้มันแหวกออกทั้งบนล่างยามที่ก้าวขา หันซ้ายหันขวามองหาที่ที่เธอควรจะไปอยู่แบบไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองไปไว้ตรงไหนของห้องนี้ดี

ธัญมองหญิงสาวที่เขานึกเอ็นดูตั้งแต่แรกเห็นด้วยดวงตาเป็นประกายแพรวพราว ผิวแก้มขาวใสของเธอตอนนี้มันขึ้นสีแดงเรื่ออมชมพูจนเขามองเห็นได้อย่างชัดเจน ยังไม่ทันจะได้เริ่มทำอะไรก็อายขนาดนั้นแล้ว ถ้าผ่านเรื่องอย่างว่าจะไม่แดงไปทั้งตัวเลยหรือไง "มานั่งตรงนี้"

ม่านมุกมองตามมือของเขาที่ตบปุๆลงบนเตียงข้างกายเขา เธอค่อยๆเดินเข้าไปนั่งลงที่ริมเตียงอย่างหมิ่นเหม่ไม่กล้าเข้าใกล้

ธัญส่ายหน้าพลางพ่นลมหายใจก่อนจะรั้งกายเล็กเข้าประชิดจนร่างเธอประทะอกของเขา ผิวกายขาวนวลนุ่มนิ่มบวกกับกลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่อาบน้ำที่ปะปนมากับกลิ่นเฉพาะตัวของเธอทำให้ร่างกายชายหนุ่มร้อนวูบวาบขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

"อุ๊ย!!" ม่านมุกรีบตะครุบชายเสื้อคลุมเอาไว้เมื่อมันเลิกขึ้นมาที่ต้นขาจนแทบจะถึงส่วนนั้นพร้อมกับดึงมันลงอย่างร้อนรน

"ไม่ต้องปิดขนาดนั้นหรอกน่า ถึงยังไงฉันก็ต้องเห็นมันอยู่ดี"