บทที่ 103 บทที่ 22 (4)

ชิษณุพงษ์ถอนหายใจยาว มองหน้าเขานิ่ง ทวีรัฐขมวดคิ้วชักฮึดฮัดที่อีกฝ่ายทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ไม่... ไม่หรอกคุณทวีรัฐ” ชิษณุพงษ์เอ่ยหลังทนเงียบมานาน “ไม่ว่าตอนไหนฝนก็ต้องการคนดูแล และคนๆ นั้นผมคิดว่าไม่มีใครหรอกที่จะทำหน้าที่นั้นได้ดีเท่ากับผมอีกแล้ว แต่ก็ขอบคุณที่คุณหวังดีกับฝนจริงๆ”

ชิษณุพงษ์บอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ