บทที่ 19 บทที่ 5 (1)

ทวีรัฐเอื้อมมาคว้ามือเธอไปกุมไว้

“ฝน... พี่ยังยืนยันนะ พี่จะรอ”

วริษาผ่อนลมหายใจ ทวีรัฐช่างดีเหลือเกิน... ดีจนเธอไม่อยากจะทำให้เขาต้องเสียใจ

มันช้าเกินไปสำหรับการได้พบกัน ช้าเกินไป... ถ้าวันนั้นเธอไม่หลงไปกับสิ่งปรุงแต่ง ที่ปิดบังความโสมมของจิตใจคนไว้ เธอก็คงจะรักเขาได้อย่างเต็มหัวใจ อย่างน้อยๆ ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ