บทที่ 29 บทที่ 7 (2)

“ปล่อยเถอะค่ะ” 

เสียงสั่นๆ นี่เสียงของเธอเอง

“นอนต่อนะ... ยังไม่สว่างเลย” ร่างสูงใหญ่ยังคงดึงดันกอดเธอไว้แบบนั้น พร้อมกับหลับตาลงซุกซบด้วยท่าทางเดียวกันกับเมื่อคืน วริษาชักจะสงสัย นี่เขาไม่เมื่อยหรืออย่างไร ที่ปล่อยให้เธอนอนหนุนแขนอยู่ทั้งคืน

“ฉันหายง่วงแล้วค่ะ นอนไม่หลับ” 

วริษาเอี้ยวหน้ามองขึง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ