บทที่ 44 บทที่ 10 (4)

เสียงถามของชิษณุพงษ์แหบพร่า แววตาวาววามในความมืดเต็มไปด้วยความห่วงใย วริษากะพริบตาถี่ๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบหน้า และเมื่อลดมือลงเธอก็ส่งยิ้มให้กับเขา

“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมไม่ปลุกฝน” เธอไม่รอให้เขาตอบคำถามแต่กดปุ่มเรียกพยาบาล “เป็นยังไงบ้างคะ คอแห้งหรือเปล่า เดี๋ยวรอถามคุณหมอกับพยาบาลเสียก่อนว่าพี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ