บทที่ 53 บทที่ 12 (2)

“ตอนแรกว่าจะไม่แล้วละค่ะ คิดว่าสักสี่ทุ่มจะกลับขึ้นไปนอน แต่เผอิญเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้”

เธอว่า นัยน์ตากลมโตยังคงจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละด้วยความห่วงใย และเป็นฝ่ายแตะริมฝีปากของตน เข้ากับคางสากของเขาเสียเอง ชายหนุ่มหลับตาลง รับสัมผัสที่อ่อนโยนแต่แผ่วเบาราวสายลมพัดผ่านนั้นไว้ แล้วลืมตาขึ้นมอ...