บทที่ 92 บทที่ 20 (3)

เธอหมดแรง วริษารู้สึกถึงแค่ตอนได้ยินเสียงของวีรา จากนั้นโลกทั้งใบของเธอก็มืดมิด

ทวีรัฐถลันเข้าไปประคองวริษาไว้ได้ทันท่วงที ท่ามกลางเสียงอุทานของวีรา เปรมยุดานั่นทะลึ่งลุกขึ้นยืนใบหน้าเผือดสี ผุสดีส่ายหน้าและถอนหายใจเมื่อมองอย่างสมเพช เธอลืมดู ลืมมองคนข้างตัว

ชิษณุพงษ์จ้องหล่อนเขม็ง มือกำกันแน่น ดว...