บทที่ 95 บทที่ 21 (1)

วริษาน้ำตาหยด เธอกอดเขาไว้แน่นเมื่อเขาดึงตัวเองขึ้นมานั่งเคียงใกล้ หญิงสาวซบหน้ากับอกกว้าง รู้สึกได้ถึงรอยจุมพิตที่แนบซ้ำๆ บนกลุ่มผมสลวยนุ่มนิ่ม

“ฝันร้ายใช่ไหม พี่เห็นฝนนอนกระสับกระส่ายว่ากำลังจะปลุกพอดี” แทนคำตอบคือการพยักหน้ารับ “โอ๋โอ๋” เขาปลอบ วางคางลงบนศีรษะของเธอและโยกตัวไปมา “ไม่มีอะไรแล้ว พ...