บทที่ 101 จบบริบูรณ์

“ประหม่าอะไรขนาดนั้นฮะ... เวย์จ๋า”

เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์แฝงความตื้นตันเอ่ยขึ้นแผ่วเบา พสุก้าวเท้าเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าภรรยาแต่ง ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งคุกเข่าบนพื้นเบื้องหน้าเธอ สองมือหนาเอื้อมไปกุมมือบางอันสั่นเทาขึ้นมาจูบซับหลังมือแผ่วเบา สายตาคมกริบลุ่มลึกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเชื่อมปรอยขอ...