บทที่ 7 บอกพี่มาว่าเคยไหม

“อย่างนั้น...เรามาช่วยกันล้างดีไหม”

เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าลึกซึ้ง พสุจงใจขยับมือใหญ่บังคับให้มือเล็กรูดล้างแครอทในน้ำแรงขึ้นเป็นจังหวะจะโคนหนักหน่วง ราวกับต้องการตอกย้ำภาพความทะลึ่งลามกในจินตนาการให้เธอเห็นเด่นชัด ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยกระแสเสียงแหบกระเส่าที่ทำเอาเวฬาร้อนวูบไปทั้งช่องท้อง

“พี่หิว ให้พี่ช่วยเถอะนะ เวฬาจะได้เสร็จ...สักที”

จบคำพูดเว้าวอนที่เร่าร้อนของพี่เขย เวฬาสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความร้อนผ่าวและอาการวูบวาบจู่โจมท่อนล่างอย่างหนักหน่วงจนเรียวขาคู่สวยพาลจะหมดแรงเอาเสียดื้อ ๆ ร่างอ้อนแอ้นสั่นเทาจนยืนทรงตัวแทบไม่อยู่ เธอต้องขืนออกแรงดึงมือข้างหนึ่งออกจากอุ้งมือหนาเพื่อวางทาบลงบนเคาน์เตอร์ครัว ยึดมันไว้แน่นเป็นการพยุงร่างกายที่เริ่มอ่อนระทวยไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น

หญิงสาวพยายามหดคอหนีจากสัมผัสของลมหายใจอุ่นร้อนที่จงใจเป่ารดติ่งหู ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงแผ่นอกอิ่มตึงที่ไร้บราขวางกั้น ยอดทรวงร้อนผ่าวและตั้งชันจนดันเนื้อผ้ายืดออกมาประเจิดประเจ้อท้าทายสายตาเสือหิวที่จ้องมองไม่ละสายตา เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ พยายามเค้นเสียงประท้วงที่ทั้งแหบและสั่นเครือเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์ชวนหายใจไม่ทั่วท้องนี้

“ถะ...ถ้าพี่พสุหิว ก็ไปนั่งรอที่โต๊ะเลยค่ะ อย่ามาเกะกะน้องเลย... ถ้าพี่ไม่วุ่นวาย รับรองน้องทำไม่นานก็เสร็จแล้ว”

เวฬาละล่ำละลักบอก หวังจะใช้เรื่องการทำอาหารเช้ามาเบี่ยงเบนความสนใจจากนัยส่อไปทางหว่างขาที่เขายัดเยียดให้ แผ่นหลังของเธอรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งดุดันเบื้องล่างของพสุที่ขยับบดเบียดเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน แต่แทนที่พสุจะยอมถอย โคบาลหนุ่มกลับเค้นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความนึกสนุกยามเห็นเหยื่อสาวตัวน้อยกำลังตื่นตระหนกจนตัวสั่น ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปชิดยิ่งขึ้นจนอกเสื้อเชิ้ตหนาบดเบียดเข้ากับแผ่นหลังบอบบางอย่างจงใจ ก่อนจะเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระเส่าที่ทำเอาคนฟังใจแทบวาย

“ทำนาน ๆ ก็ได้... พี่อยากกินของอร่อย”

คำพูดของเขานั้นไม่น่าจะหมายถึงอาหารแน่ ๆ ดูจากสายตาที่ไม่ได้มองไปที่ผักบนเคาน์เตอร์เลยสักนิด แต่จับจ้องอยู่ที่ซอกคอขาวผ่องชื้นเหงื่อของเธอต่างหาก

“น้องจะปล่อยให้พี่ทนหิวนานแค่ไหน พี่ก็รอได้จนกว่าน้องจะเสร็จ” พสุกระซิบชิดผิวเนื้ออ่อน ยิ่งเห็นยอดอกเต่งตึงที่ชูช่อดันเนื้อผ้านิ่มเห็นความตื่นตัว สัญชาตญาณความต้องการทยานสูงเกินปกปิด “แต่จะให้พี่นั่งรอเฉย ๆ มันก็จะเอาเปรียบน้องเกินไป ให้พี่อยู่ช่วยเวฬาอย่างนี้ดีกว่า”

ฝ่ามือกว้างกุมกระชับข้อมือเล็กข้างหนึ่งของเธอ เริ่มขยับบังคับให้รูดล้างแครอทในอ่างน้ำด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและจงใจขยับกระแซะสะโพกสอบเข้าหาบั้นท้ายกลมกลึงเสียดสีแผ่วเบา บังคับให้ร่างน้อยรับรู้ถึงความต้องการอันแข็งขึงและปวดหนึบของเขา

“พี่ชอบ อยากช่วย อยากให้เราเสร็จพร้อมกัน”

พสุดึงแครอทออกจากมือเล็กหย่อนลงในอ่างน้ำพลางเบียดกระแซะเข้าหาร่างบางอย่างไม่ย่อท้อ นิ้วเรียวยาวลากเอื่อย ๆ ผ่านจากข้อมือเนียน ขยับขึ้นมาตามลำแขนเสลาแล้วกรีดผ่านไปตามส่วนโค้งเว้าของเอวกิ่วอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสแผ่วเบาแต่หนักแน่นนั้นทำให้เวฬาขนรุกเกลียว

มือกว้างอีกข้างลูบต่ำลงไปตามสะโพกสาวซ่อนใต้กางเกงนอนขาสั้นกุด ขยำเน้นน้ำหนักแผ่วเบาจนเนื้อผ้านิ่มแนบชิดไปกับผิวเนื้ออวบหยุ่น

“พี่พสุ อื้อ อย่าค่ะ”

เวฬาประท้วงเสียงเครือ พยายามจะเบี่ยงสะโพกหนี แต่ติดที่แผ่นหลังเธอถูกอกกว้างดันตรึงไว้กับขอบเคาน์เตอร์ครัวอย่างไร้หนทางถอยห่าง

“เวฬารู้ตัวไหมว่าตัวเองสวยขนาดไหนหืม...” เสียงแหบพร่าออดอ้อนกระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น พสุซุกไซ้ปลายจมูกโด่งรั้นลงกับซอกคอขาวผ่องที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อฉ่ำเหงื่อเบา ๆ “สวยจนพี่แทบคลั่งตายอยู่แล้ว”

ฝ่ามือที่เกาะเกี่ยวสะโพกขยับเลื่อนขึ้นมาลูบไล้หน้าท้องราบเรียบ แล้วสไลด์สูงขึ้นมาถึงฐานทรวงที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจหอบกระชั้น ร่างกายท่อนล่างของโคบาลหนุ่มเบียดดุดันความแข็งกร้าวเข้าหาบั้นท้ายเธออย่างเว้าวอน รุกรานสาวไม่เดียงสาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอตั้งสติ จนเธอสัมผัสถึงขนาดและความต้องการอันบ้าคลั่งของเขา

“บอกพี่หน่อยสิสาวน้อย น้องเรียนเก่งขนาดนี้ เคยมีเวลาคบหากับผู้ชายคนไหนบ้างหรือเปล่า หืม...” พสุถามหยั่งเชิง น้ำเสียงแหบกระเส่าขณะที่ริมฝีปากอุ่นร้อนลากผ่านผิวคอเนียนลงมาขบเม้มตรงไหปลาร้าแผ่วเบาจนเธอสะดุ้งวาบ

“มะ ไม่เคยค่ะ เวย์ไม่เคยสนใจใคร”

“อย่างนั้นเหรอจ๊ะ หมายความว่าน้องไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนจูบเลยสินะ” เขากระซิบถามเสียงพร่าด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ลึกซึ้ง ขยับมือใหญ่ขึ้นมากุมแก้มเนียนบังคับให้เธอต้องเอียงใบหน้าหวานกลับมาสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวไฟราคะในระยะประชิด “ยังไม่เคยมีประสบการณ์จูบแรกเลยใช่ไหม”

เวฬาได้แต่ส่ายหน้า ดวงตาสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นปนซ่านสยิวลึกลับที่พลุ่งพล่านอยู่ในช่องท้อง ริมฝีปากจิ้มลิ้มเผยอออกน้อย ๆ เพื่อช่วยหายใจ ภาพความใสซื่อบริสุทธิ์ปะปนความต้องการที่ยากต่อการควบคุมเย้ายวนใจโดยธรรมชาติของสาวตรงหน้า ทลายขีดจำกัดความอดทนทั้งหมดของพสุลงอย่างราบคาบ