บทที่ 1 ไปต่อหรือพอแค่นี้?

คอนโดหรูกลางกรุงเทพมหานคร

ช่วงเข้าสู่ฤดูฝน ในเวลานี้กระจกด้านนอกเปียกชื้นไปด้วยเม็ดฝนที่ตกกระทบ คอนโดแห่งนี้คือบ้านที่แสนอบอุ่น อย่างน้อย 'รวิตา' ก็คิดเช่นนั้น เพราะตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอตื่นขึ้นมาในห้องนอนเดียวกับผู้ชายคนเดิม กินข้าวโต๊ะเดียว เธอจัดเตรียมอาหารเช้าแสนอร่อยให้เขาในทุกเช้าก่อนจะออกไปทำงาน

หกปีที่ผ่านมาเป็นเวลานานพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งเชื่อว่าความรักที่มีมันคือความมั่นคง มันเป็นเวลานานพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งวาดภาพอนาคตทุกอย่างเอาไว้ในใจแล้ว และมันก็นานพอที่จะทำให้เธอเผลอคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญสำหรับเขามาก

ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในเมืองใหญ่ รวิตาเป็นเพียงเด็กสาวจากต่างจังหวัดคนหนึ่งที่ไม่รู้แม้กระทั่งวิธีขึ้นรถไฟฟ้า และในวันนั้นเองเธอได้พบกับ 'พร้อมภพ' ชายหนุ่มผู้เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าตา ฐานะ การศึกษา และอนาคตที่ถูกปูทางเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของบริษัทโลจิสติกส์รายใหญ่ของประเทศ คนอย่างเขาไม่น่าจะเดินเข้ามาสนใจผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอได้เลย แต่มันก็เกิดขึ้น เพราะเขาเข้ามาพูดคุย เข้ามาดูแล เข้ามาอยู่ในทุกช่วงเวลาสำคัญของชีวิตรวิตา จนกระทั่งวันหนึ่งรวิตากลายเป็นผู้หญิงของเขา และตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่เคยมีผู้ชายคนอื่นเข้ามาเกี่ยวพันกับชีวิตอีกเลย เพราะเชื่อมาตลอดว่าปลายทางของความรักครั้งนี้คือการแต่งงาน เธอวาดฝันว่ามันจะเป็นแบบนั้น เพียงแค่นึกถึงก็ทำให้ยิ้มออกมาได้ทุกครั้งเลย

20:30 น.

เสียงประตูห้องพักดังขึ้น รวิตาหันไปมองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะยิ้มหวานทักทายเขาเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาภายในห้อง พร้อมภพปลดเนกไทออก ท่าทางเขาดูเหนื่อยล้า เขาไม่ได้ยิ้มตอบให้คนที่รอชื่นใจเลยแม้แต่นิด ก่อนจะมองจ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ

"ยังไม่นอนอีกเหรอ" น้ำเสียงที่ราบเรียบเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ

"รวีรอพี่พร้อมกลับมาค่ะ"

ชายหนุ่มพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เป็นคำตอบเดิมซึ่งเขาก็ได้ยินทุกครั้งที่กลับมาถึงที่นี่

"กินข้าวหรือยังล่ะ อย่าบอกนะว่ารอฉันอยู่"

"กินแล้วค่ะ พอดีวันนี้รู้สึกหิวมาก ทนรอพี่พร้อมไม่ไหว รวีก็เลยกินก่อนตั้งแต่ยังไม่ทุ่มเลย"

เธอจ้องมองเขาเงียบ ๆ วันนี้ทั้งวันหัวใจของเธอเต้นแรงมากผิดปกติ เพราะในกระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัวในตอนนี้ มันมีผลตรวจการตั้งครรภ์ซ่อนอยู่ภายในนั้น

สองขีดสีแดงชัดเจนที่เพิ่งตรวจเจอเมื่อเช้า เธอกำลังจะมีลูก ลูกของเธอที่เกิดจากผู้ชายที่รักมากที่สุดคนนี้ แต่ก่อนจะบอกข่าวสำคัญนี้ให้เขารับรู้ รวิตาอยากรู้อะไรบางอย่างก่อน อยากรู้ว่าผู้ชายคนนี้อยากมีเธออยู่ในอนาคตของเขาจริงหรือไม่ เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่ามันควรเป็นแบบนั้น แต่ทว่าหลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ หลายอย่างมันทำให้ความรู้สึกที่มีสั่นคลอนขึ้นแปลก ๆ พร้อมภพเดินเลยไปเปิดตู้เย็นพร้อมกับหยิบน้ำดื่มออกมาหนึ่งขวด รวิตาพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยเรียกชื่อเขาเบา ๆ อีกครั้ง

"พี่พร้อมคะ รวีมีเรื่องอยากจะคุยด้วยนิดหน่อย"

ชายหนุ่มหันมามอง พร้อมกับยกขวดน้ำที่ถืออยู่ขึ้นดื่มแก้กระหาย ก่อนจะหยุดนิ่งและมองจ้องหน้าสบตารวิตาอีกครั้ง

"มีอะไรก็พูดมาสิ"

"หลังจากวันนั้นที่เราเคยคุยกัน พี่พร้อมเคยคิดเรื่องแต่งงานของเราอีกบ้างไหมคะ?"

คำถามนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที ต่างคนต่างนิ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงพร้อมภพถอนหายใจยาว ๆ ออกมา สีหน้าที่เคยเรียบเฉยก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดจนเห็นได้ชัดเจน

"จะมาชวนพูดเรื่องนี้อีกแล้วเหรอฮะ"

หัวใจของรวิตากระตุกวูบในทันที เหมือนกับรู้ตัวเองว่าเธอถามในสิ่งที่เขาไม่อยากตอบเลยสักครั้ง

"รวีก็แค่ถามเฉย ๆ เพราะรวีอยากรู้ว่าตอนนี้พี่คิดยังไงอยู่"

เสียงเขาวางขวดน้ำลงบนเคาน์เตอร์บาร์อย่างแรงเหมือนหงุดหงิด

"เราคุยเรื่องนี้กันมากี่รอบแล้วฮะ เธอก็รู้ว่าคำตอบจากปากฉันมันจะเป็นยังไง"

หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่น เพราะทุกครั้งเขามักจะบอกปัด บอกซ้ำ ๆ จนเธอเองก็ชักจะไม่มั่นใจในตัวเขาแล้วเหมือนกัน

"รู้ค่ะ แต่รวีก็แอบคิดว่าตอนนี้พี่พร้อมอาจจะเปลี่ยนใจไปแล้วหรือเปล่า"

"ถ้ารู้แล้วจะถามซ้ำ ๆ อีกทำไม ได้ยินแล้วมันน่ารำคาญชะมัด เธอไม่เบื่อหรือยังไง ชวนฉันคุยแต่เรื่องนี้อยู่ได้ มันสำคัญกับชีวิตมากไหมฮะ ทำไมทำตัวอยากมีผัวจนตัวสั่นขนาดนั้น!"

น้ำเสียงนั้นเริ่มแข็งกระด้างขึ้น รวิตามองจ้องหน้าเขานิ่ง ๆ ด้วยความตกใจ แล้วเธอควรจะพูดอะไรต่อ ควรจะถามอะไรเขาอีก ถ้าคำตอบมันเป็นแบบนี้

"ฉันบอกเธอไปหลายครั้งแล้วนี่ว่ายังไม่พร้อม ไม่พร้อมมันก็คือยังไม่พร้อม"

"พี่ไม่พร้อมเรื่องอะไรกันคะ?"

"ทุกเรื่องนั่นแหละ การแต่งงานมันคือเรื่องใหญ่สำหรับชีวิต มันไม่ใช่แค่เรื่องของเราสองคน เธอเองก็รู้นะรวี" เขาตอบกลับทันที รวิตามองหน้าเขานิ่ง ๆ แม้จะเข้าใจแต่ก็ยังรู้สึกน้อยใจทุกครั้งเลย เขาอยากอยู่ไปวัน ๆ โดยไม่มีสถานะที่แน่ชัดให้แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

"หกปีแล้วนะพี่พร้อม หกปีที่รวีกับพี่คบกันอยู่แบบนี้ อยู่ด้วยกันแบบนี้"

"แล้วยังไงอีก?"

"รวีแค่สงสัยว่าเราอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ พี่เคยคิดถึงอนาคตของเราบ้างหรือเปล่า หรือว่าอยู่กันไปวัน ๆ หรือมันเป็นรวีเองที่คิดไปไกลมากขนาดนั้น"