บทที่ 10 ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด
ฝ่ามือเรียวเล็กค่อย ๆ เลื่อนไปแตะหน้าท้องตัวเองอีกครั้ง ดวงตาที่แดงช้ำมองไปยังหน้าท้องของตัวเองอย่างพิจารณา ความจริงอีกอย่างที่มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้ น้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง เธอเคยจินตนาการเอาไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งพร้อมภพรู้เรื่องนี้เข้า เขาจะมีสีหน้าแบบไหน ตกใจไหม ดีใจหรือเปล่า หรือจะรีบเข้ามากอดเธอเหมือนในละครน้ำเน่า และบอกขอบคุณนะที่กำลังจะมีลูกให้เขาอุ้ม แต่ตอนนี้เธอได้คำตอบแล้ว และมันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องบอกอะไรใครอีกต่อไป ในเมื่อเขากำลังจะมีอนาคตกับผู้หญิงคนอื่น แล้วเด็กคนนี้จะเข้าไปอยู่ตรงไหนในชีวิตของเขา ลูกเมียน้อยงั้นเหรอ เธอยอมให้ลูกไม่มีพ่อ ดีกว่าถูกตราหน้าแบบนั้น
รวิตาหลับตาลงช้า ๆ มือที่วางอยู่บนหน้าท้องสั่นสะท้านขึ้นเล็กน้อย ทางออกของชีวิตเธอและลูกเริ่มจะมองเห็นแล้ว
“แม่ขอโทษนะลูก” เสียงกระซิบเบาหวิวหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก
“แม่คงต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ แม่ควรจะตัดสินใจอะไรได้สักที”
เป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ซึ่งรวิตาเริ่มคิดจริงจังว่าบางทีเธอก็ไม่ควรรอให้พร้อมภพเป็นคนพูดก่อนอีกแล้ว เพราะว่าต่อให้เขาไม่กล้าบอกเลิก แต่ความสัมพันธ์ของเธอและเขาก็คงจบลงตั้งแต่วันที่หัวใจของเขาเลือกใครอีกคนแล้ว ถ้าเธอรู้มาตั้งแต่แรก ถ้ารู้มาตั้งนานแล้ว เธอก็คงไม่ทนอยู่เพื่อให้หัวใจต้องเจ็บปวดมาจนถึงทุกวันนี้เลย เพียงเพราะคิดว่าเขารัก ทั้งที่เป็นเธอที่รักเขาอยู่ฝ่ายเดียวเสียมากกว่า ไม่ว่าจะทำดีสักแค่ไหนสุดท้ายแล้วเธอก็ไม่เคยได้หัวใจของเขาเลย เพราะคนที่อยู่ในใจเขามาตลอดคือผู้หญิงคนนั้น ความจริงที่เธอต้องยอมรับ ความจริงที่เธอต้องรับมือกับมันให้ได้ เมื่อวานอาจจะตัดสินใจยังไม่ได้ แต่ทว่าตอนนี้เธอรู้แล้วว่า เธอควรจะตัดสินใจยังไง เลือกเดินทางไหนที่มันจะดีกับเธอและลูกจริง ๆ ลูกที่เขาไม่ควรจะรู้ว่ามี ลูกที่ไม่ควรจะเกิดมาในความสัมพันธ์ที่มันไม่ใช่ความจริงตั้งแต่แรก ลูกที่จะมีแม่เพียงคนเดียวคอยเลี้ยงดูตลอดไป...
ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยแสงไฟสีทองสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ถูกจัดไว้บริเวณระเบียงด้านนอก บรรยากาศดูเหมือนมื้ออาหารของครอบครัวทั่วไป ฝั่งหนึ่งคือคุณพ่อและคุณแม่ของพร้อมภพ อีกฝั่งคือคุณพ่อและคุณแม่ของลลิน ส่วนลลินนั่งอยู่ข้างเขาในตำแหน่งที่ใครมองมาเห็นก็เข้าใจได้ทันทีว่าเป็นคนพิเศษมาก
"งานมงคลจะเกิดขึ้นได้วันไหนล่ะตาพร้อม" แม่ของลลินถามขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้า
"น้าว่าเร่งหน่อยก็ดีนะ เราอยากอุ้มหลานกันจะแย่แล้ว"
ทุกคนหัวเราะขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ยกเว้นพร้อมภพที่เขายิ้มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม ไม่ตอบอะไรกลับสักคำ
"งั้นคืนนี้ก็คุยเรื่องสินสอดทองหมั้นเลยแล้วกัน ไม่ต้องมีพิธีมากนะคุณสุ ผมเองก็อยากอุ้มหลานแล้วเหมือนกัน" บิดาของพร้อมภพบอกกับมารดาของลลินอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน
"อุ๊ย! คุณพี่คะ เรามันคนกันเองทั้งนั้น เรื่องสินสอดน่ะมันไม่มีปัญหาหรอก ไม่มีก็ได้ค่ะ ไม่ต้อง" คุณสุวิภาพูดตอบโต้อย่างอารมณ์ดีเช่นเดิม
ลลินยิ้มรับ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแขนพร้อมภพเบา ๆ ทั้งคู่หันไปมองหน้าและยิ้มให้กันอย่างน่ารัก
ภาพบรรยากาศบนโต๊ะถูกจับจ้องมองโดยสายตาของใครบางคน ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น พร้อมกับกล้องจากโทรศัพท์มือถือที่เก็บภาพบรรยากาศความหวานชื่นเอาไว้ ก่อนจะส่งออกไปยังปลายทางที่ควรจะเห็นภาพเหล่านี้มากที่สุด
"พร้อมภพ!" เสียงผู้ชายดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมภพหันไปมอง ก่อนจะเห็นเจ้าของร้านเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกาย
"คุณลุงคุณป้าครับ ผมขอยืมตัวไอ้พร้อมหน่อยนะครับ" พฤกษ์ดนัยเอ่ยขออนุญาตผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างสุภาพ แววตาที่หันมามองจ้องพร้อมภพกลับดูจริงจังจนผิดปกติ
"มีไรวะ?"
"ลุกไปคุยกับกูก่อน"
"ขอตัวแป๊บหนึ่งนะครับ เดี๋ยวผมมา" พร้อมภพลุกขึ้นและเดินตามเพื่อนออกไปทันที ทั้งคู่เดินออกมาจนถึงมุมเงียบ ๆ ด้านหลังร้าน เสียงดนตรีสดและเสียงพูดคุยเริ่มเบาลงกว่าเดิมมาก
"มีอะไรวะไอ้พฤกษ์?" พร้อมภพเอ่ยถาม เพื่อนรักที่มองจ้องหน้าเขาก็นิ่งอยู่หลายวินาที
"มึงเลิกกับรวียัง?"
พร้อมภพชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถามนั้น
"เรื่องของกูปะ ถามทำไมไม่ทราบ"
"ตอบมาก่อน เลิกหรือยัง กูอยากได้ยินจากปากมึงตอนนี้!!" น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มแข็งขึ้นนิด ๆ ฟังดูจริงจังมาก จนยากที่จะตอบปฏิเสธ
"ยัง กูยังไม่ได้พูดตรง ๆ เลย"
"มึงกำลังทำเหี้ยอะไรอยู่วะเนี่ย!"
"ไอ้พฤกษ์ นี่มันเรื่องส่วนตัวของกูปะ?"
"กูถามจริง ๆ นะพร้อม มึงจะเอายังไงกันแน่วะ"
"กูกำลังจัดการอยู่ มึงไม่ต้องมายุ่งกับกูหรอก"
"จัดการ?" คนฟังหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ "จัดการยังไงของมึงวะ มึงนั่งกินข้าวกับครอบครัวผู้หญิงอีกคน พูดเรื่องแต่งงานกันชื่นมื่น ทั้งที่ยังอยู่บ้านเดียวกับผู้หญิงอีกคนเนี่ยนะ มึงจะจัดการยังไงก่อน!!"
พร้อมภพนิ่งไปเล็กน้อย เพราะสิ่งที่เพื่อนพูดมันคือเรื่องจริง เขาไม่ชัดเจนเอง เขาไม่ได้จัดการทุกอย่างให้ถูกต้องก่อน เขาเหมือนผู้ชายที่เห็นแก่ตัวมาก เขาไม่ปฏิเสธเลยสักคำ
"มึงรู้ไหมว่าคนอื่นเรียกความสัมพันธ์แบบนี้ว่าอะไร"
"..."
"คบซ้อน ซ่อนเงี่ยน!!"
"ไอ้พฤกษ์!!" คำนี้มันกระแทกใจเข้าเต็ม ๆ จนพร้อมภพกำหมัดแน่น
